#چشم_تاریخ

سیداحمد حکم‌آبادی که بعدها نام خانوادگی کَسرَوی را برگزید، تاریخ‌نگار، زبان‌شناس، پژوهش‌گر، حقوق‌دان و اندیشمند ایرانی بود. وی استاد رشته حقوق در دانشگاه تهران و وکیل دعاوی  بود. سید احمد #کسروی در خانواده‌ای شیعهٔ مذهبی و معتقد در حکم آباد  تبریز به دنیا آمد. نیاکانش همه روحانی و پیش‌نماز بودند. احمد در سال ۱۲۸۹ خورشیدی و در سن ۲۰ سالگی به اصرار خانواده به لباس روحانیون شیعه درآمد و بر منبر مسجد آبا و اجدادی‌اش نشست ولی پس از آن‌که به گناه هواداری از جنبش مشروطه مورد ناسزاگویی روحانیون قرار گرفت در سال ۱۲۹۱ خورشیدی از لباس روحانیون خارج شد. پس از آن کسروی به تدریس زبان عربی و تحصیل حقوق، تاریخ، ستاره شناسی، گیاه شناسی، زبان انگلیسی، زبان روسی، زبان پهلوی و زبان اسپرانتو پرداخت. آثار احمد کسروی بالغ بر ۷۰ جلد کتاب به زبان‌ های فارسی و عربی است. از مهم‌ترین آثار کسروی می‌توان به دو کتاب تاریخ مشروطهٔ ایران و تاریخ هجده سالهٔ آذربایجان اشاره کرد که از مهم‌ترین آثار مربوط به تاریخ جنبش مشروطه ‌خواهی ایران می‌شوند و تا به امروز مرجع اصلی محققان دربارهٔ جنبش مشروطیت ایران بوده است. احمد کسروی خواستار مبارزه با «واپس‌ماندگی فکری و علمی» بود و از آن چه «اوضاع زندگی، خرافه‌گرایی و آداب اجتماعی» مردم ایران می‌دانست انتقاد داشت، همچنین خواستار «پالایش زبان فارسی» از هر گونه واژه عربی و سره‌ نویسی در زبان پارسی بود. موضع‌گیری‌های احمد کسروی در برابر  نهادهای مذهبی و ارزش‌های سنتی باعث شد که سید مجتبی میرلوحی (معروف به #نواب_صفوی) تصمیم به قتل او بگیرد. ابتدا نواب صفوی شخصاً به تهیه تپانچه و شلیک به کسروی اقدام کرد ولی گلوله در لوله تپانچه گیر کرد و نواب به کتک زدن و زخمی کردن کسروی بسنده کرد. سپس نواب با جمع کردن تعدادی جوان مذهبی و برانگیختن آن ها جریان قتل کسروی را مدیریت کرد. پیروان نواب صفوی که خود را فدائیان اسلام نامیدند در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ و  در اتاق بازپرسی ساختمان کاخ دادگستری تهران  احمد کسروی را در سن ۵۷ سالگی به ضرب «گلوله و ۲۷ ضربه چاقو» به قتل رساندند آن ها در این حمله حدادپور منشی کسروی را نیز به قتل رساندند. قاتلین کسروی با میانجی گری #آیت_الله_کاشانی از زندان آزاد شدند.
👇
شب نشینی هالو
@sh_n_halloo
کانال اشعار #هالو
@mrhallo

راههای محافظت از چشم ها در برابر سلاح ساچمه ای سرکوبگران.

لطفا با دقت ببینید و برای دیگر هموطنان ارسال کنید و اگر راه دیگری مد نظر شما هست کامنت کنید سایرین متوجه شوند

#اصفهان
#چشم
#زاینده_رود
#ایران

https://instagram.com/fariborzkaramizand?igshid=1epzkjsru06jh

@F_karamizand
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/Mrhalloo

نوشتاری از دکتر کمال جعفری یزدی، زندانی سیاسی و ایثارگر مظلوم ایران در رسای دوستان و عزیزانش برادران شریف و دلاور علیکردی:

فرزندان شهدا و خانواده معزز ایثارگران تا وقتی محترمند که مزاحم روایت رسمی نشوند!

در ستایش ایستادگی دکتر جواد علیکردی

برادر یعنی جواد

حضور دکتر جواد علیکردی در مراسم سوگ برادرش جاویدنام دکتر خسرو علیکردی، یک صحنه معمولی نبود،
او با پابند الکترونیکی و تحت نظارت امنیتی، در عزای خسرو عزیزمان ایستاد،
این تصویر، بی‌نیاز از هر توضیح اضافه، وضعیت امروز ما را روایت می‌کند:
حتی سوگ، اگر با پرسش همراه شود، تحمل نمی‌شود!

دکتر خسرو، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» وکالت بسیاری از زندانیان سیاسی را پذیرفت.
او مخالفت با اعدام را علنی کرد، به «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوست و تنها به‌دلیل انتشار یک فایل ویدیویی، از سوی دادگاه انقلاب محکوم شد.
چهار پرونده قضایی و یک سال زندان، او را از ایستادن باز نداشت.
پس از وفات جانسوز خسرو، جواد سکوت نکرد.
در مراسم سوگ، از آنچه بر برادرش گذشت سخن گفت و با صراحت، جمهوری اسلامی را به پرسش کشید.
پاسخ این صراحت، بازداشت و انفرادی وزارت اطلاعات و پرونده‌سازی و ظلم مضاعف بود.
جواد و خسرو، هر دو فرزندان شهیدند.
اما تجربه آن‌ها نشان می‌دهد که احترام به خانواده شهدا در این نظام، مشروط است:
مشروط به سکوت!
مشروط به نفهمیدن یا خود را به نافهمی زدن!
مشروط به همراهی با روایت رسمی!
و مشروط به نپرسیدن سؤال‌های ناراحت‌کننده!
ایثارگر و فرزند شهید، تا زمانی پذیرفته است که مطالبه‌گر نباشد!
اما اگر عدالت را فراتر از چارچوب‌های تعیین‌شده بخواهد،
اگر روایت مستقل خود را بیان کند،
و اگر مسئولیت شهروندی‌اش را جدی بگیرد،
احترام جای خود را به کنترل، فشار و زندان، شکنجه، انفرادی، ظلم و حذف می‌دهد!
ایستادگی جواد علیکردی، صرفاً ایستادگی یک برادر داغدار نیست.
نمونه‌ای روشن از مسئولیت شهروندی در شرایط سرکوب است.
مسئولیت شهروندی یعنی پرسیدن، وقتی از ما سکوت می‌خواهند.
یعنی روایت‌کردن وقتی روایت رسمی حقیقت را حذف می‌کند؛
و یعنی نپذیرفتن عادی‌سازی بی‌عدالتی، حتی وقتی هزینه دارد.
شجاعت همیشه در فریاد نیست.
گاهی در ایستادن با پابند است؛
در گفتن حقیقت در زمانی که «نامناسب» خوانده می‌شود؛
و در نپذیرفتن نقشی که قدرت برای ما نوشته است.
این یادداشت ستایش رنج نیست.
ستایش انتخاب است:
انتخاب ایستادگی.
و درست از همین‌جا،
مسئولیت هر یک از ما آغاز می‌شود...

#خسرو_علیکردی
#جواد_علیکردی
#کمال_جعفری_یزدی
#چشم_و_چراغ_ایران
#شرافت_صداقت_انسانیت.

#زن_زندگی_آزادی
https://zil.ink/Mrhalloo

شب نشینی هالو 👇
@sh_n_halloo