بازداشت و خروج نیکولاس مادورو، دیکتاتور هم‌پیمان رژیم خامنه‌ای، در رسانه‌های فارسی‌زبان و فضای مجازی فارسی با موجی از شادی و استقبال روبه‌رو شد. برای بسیاری، این اتفاق نشانه‌ای از فروپاشی یکی دیگر از متحدان جمهوری اسلامی تلقی شد.

اما اکنون، پس از گذشت حدود ۴۸ ساعت، زمان آن رسیده که مردم و اپوزیسیون ایران با دقتی دوچندان به آنچه در ونزوئلا در حال رخ دادن است نگاه کنند. نحوه براندازی مادورو توسط آمریکا و بی‌اعتنایی آشکار دولت ترامپ به رهبر اپوزیسیون مردمی ونزوئلا، ماریا کورینا ماچادو، برنده جایزه صلح نوبل، پیامی روشن دارد: در نظم جدید سیاست خارجی ترامپ، آزادی مردم تحت ستم هدف اصلی نیست. محور تصمیم‌گیری، منافع اقتصادی، انرژی و موازنه قدرت به نفع واشنگتن است.

تحولات دو روز گذشته در ونزوئلا نشان داد که «تغییر» الزاماً به معنای «رهایی» نیست. در ظاهر یک دیکتاتور کنار گذاشته شد، اما نشانه‌ای از فروپاشی ساختار دیکتاتوری فعلاً دیده نمی‌شود. آنچه فعلاً رخ داده، نه انحلال قدرت، بلکه بازآرایی آن به نفع واشنگتن است. مارکو روبیو وزیر خارجه امریکا صراحتاً اعلام کرد که قرار نیست سناریوهای پرهزینه عراق، افغانستان یا لیبی (واگذاری حکومت به مردم) تکرار شود. آمریکای دوران ترامپ به‌دنبال حذف دشمنان خود با مدل‌هایی کم‌هزینه‌تر، قابل‌کنترل‌تر و باثبات‌تر است. به وضوح خواست مردم و مشروعیت جهانی اقدام آمریکا در این تغییرات، عملاً بی‌اهمیت تلقی می‌شود.

در چنین شرایطی، اگر اپوزیسیون مردمی ونزوئلا در روزها و هفته‌های آینده نتواند به‌سرعت سازمان یابد، روایت مسلط خود را تثبیت کند و به بازیگری واقعی در معادلات قدرت تبدیل شود، احتمالاً به حاشیه رانده خواهد شد. نتیجه چه خواهد بود؟ شکل تازه‌ای از دیکتاتوری؛ این‌بار نه متکی بر چین و روسیه و بدون حضور مستشاران رژیم خامنه‌ای، بلکه مورد حمایت آمریکا، با ظاهری نرمال‌تر، اقتصادی نیمه‌باز و بهره‌برداری سیستماتیک از منابع زیرزمینی ونزوئلا این‌بار به سود واشنگتن.

در این سناریو ممکن است فشارهای اجتماعی کمی کاهش یابد، سرمایه خارجی در صنعت نفت وارد کشور شود و حتی برخی آزادی‌های نمایشی گسترش پیدا کند؛ اما قدرت سیاسی در اختیار چهره‌هایی باقی می‌ماند که از دل همان ساختار پیشین بیرون آمده‌اند و تنها تفاوت‌شان، تغییر جهت وابستگی خارجی است.

اگر با همین پیش‌فرض به ایران نگاه کنیم، تصویر نگران‌کننده‌تر می‌شود. در شرایطی که اقتصاد آمریکا در رقابتی نفس‌گیر با چین قرار دارد، ایران دیر یا زود به یکی از اولویت‌های اصلی واشنگتن تبدیل خواهد شد. نفت ارزان ایران مزیتی راهبردی برای چین ایجاد کرده و از سوی دیگر، موقعیت ژئوپلیتیک ایران برای متحدان منطقه‌ای آمریکا از جمله اسرائیل و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس اهمیتی کلیدی دارد. در چنین چارچوبی، و با توجه به تجربه ونزوئلا، چنانچه تغییری در رأس قدرت ایران رخ دهد، با هدف «مدیریت جدید» خواهد بود، نه رهایی از دیکتاتوری اسلامی.

خطر دقیقاً همین‌جاست.

بزرگ‌ترین خطا این است که تصور شود حذف یک دیکتاتور شیعی، به‌طور خودکار به یک دموکراسی سکولار منجر می‌شود. تجربه‌های معاصر خلاف این را ثابت کرده‌اند. قدرت‌های خارجی اگر برای سرنگونی یک دیکتاتوری هزینه می‌کنند، هدف‌شان جابه‌جایی افراد است، نه برچیدن سازوکار سلطه؛ آن سازوکار اغلب با شکلی تازه به حیات خود ادامه می‌دهد.

اگر اپوزیسیون مردمی ایران امروز دست به کار نشود و فرمان تغییرات را در دست نگیرد، در صورت دخالت آمریکا یا اسرائیل در براندازی رژیم خامنه‌ای، این اپوزسیون در فردای آزادی نه‌تنها سهمی از آینده نخواهد داشت، بلکه ناچار است زیر پرچم نسخه‌ای مدرن‌تر، بین‌المللی‌شده و مشروع‌تر از همان استبداد زندگی کند.

آزادی را به ارمغان نمی‌آورند.
آزادی یا به همت مردمان ساخته می‌شود، یا هرگز نخواهد آمد.

#ایران
#آزادی
#دمکراسی
#همنوا
.

#زن_زندگی_آزادی
https://zil.ink/Mrhalloo

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo