یک کلمه هم از مادر عروس بشنو:


نفرین خدا بر این جماعت. بگو کجای این جشن نوروز دست و پای شما یان را تنگ کرده است. صله ی رَحِمَش، عیدی دادن به بچه ها، خوشحالی کودکان، هوای متعادلش، نوشدن طبیعت، نام زیبایش، دیدو بازدیدهایش، احترام به بزرگترها، آشتی کردن مردم با هم، نام ایرانی قشنگش، پیشینه ی زیبایش، صدقه دادن و کمک به مستمندان، یاری وکمک به همنوعان، شیرینی و آجیل خوردن، این که همه با این بهانه نو می پوشند و ترو تمیز می شوند و لبخند می زنند.
از نگاهت از دیدگاهت از سر و رویت کینه و خشم و تحکم می بارد. معنی بدعت را هم نمی دانی، بدعت یعنی چیزی را که نبوده پدیدار کنی نو بیاوری. این جشن که پنج هزارسال یا بیشتر پیشینه دارد کجاش بدعت است؟ ازنظر امثال تو ساعت مچی هم بدعت است، دوش حمام، تلفن، رادیو، تلویزیون، ماشین، قطار، هواپیما، موبایل، و هرچیزی که در گذشته نبوده است و امروز هست، بدعت است. تقصیر ما ایرانی ها است که به عنوان میهمان پذیرفتیم تان و میزبان تان شدیم و به شما اعتمادکردیم، کلید خانه مان را به شمایان دادیم، حالا آن قدر پر رو شده اید که خودمان را به خانه ی خودمان راه نمی دهید و با پر رویی به دکوراسیون خانه مان و نوع پوشش و غذا و آبی هم که می خواهیم بخوریم و بیاشامیم و راه رفتن مان هم کاردارید: تفو برتو ای چرخ گردون تفو!

#خدابخش_صفادل_نیشابور