یک خاطره واقعی !!
چند وقت پیش از تهران سوار اتوبوس شدیم بریم اهواز پیرزنی پشت سر راننده نشسته بود
اول جاده قم پیرزن به راننده گُفت پسرم رسیدی بروجرد خبرم کن
راننده هم گُفت باشه.
رسیدیم قم،
پیرزن پرسید نرسیدیم بروجرد؟
راننده گفت نه
نزدیکی های اراک دوباره پرسید: نرسیدیم؟
راننده گفت یه ساعت دیگه می رسیم
نرسیده به بروجرد پیرزنه رو خواب برد
راننده هم یادش رفت بروجرد بیدارش کنه
رسیدیم نزدیکی خرم آباد
پیرزن از خواب بیدار شد گفت نرسیدیم بروجرد؟
راننده گفت: رسیدیم خیلی هم ازش رد شدیم.
پیرزن خودشو زد به جیغ و داد و کولی بازی طوری که همه مسافران به ستوه اومدن.
راننده هم اولین دوربرگردون دور زد سمت بروجرد،
از بس پیرزن زبون به دهن نمی‌گرفت وُ دایم نِفرین می‌کرد مسافران هم هیچی نگفتن، خلاصه رسیدیم بروجرد!
اول بروجرد راننده دور زد و به پیرزنه گفت ننه: رسیدیم با احتیاط پیاده شو
پیرزن گفت: برا چی پیاده بشم کی گفته میخام اینجا پیاده بشم؟
من میخام برم اندیمشک،
دکتر تو تهران بهم گفته هر وقت رسیدی بروجرد قرصات بخور حالا بی‌زحمت یه لیوان اَب بده قرصامو بخورم 😐😐
حال دلتون خوش😁
#لبخند 😂😁
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/Mrhalloo
چند وقت پیش از تهران سوار اتوبوس شدیم بریم اهواز پیرزنی پشت سر راننده نشسته بود
اول جاده قم پیرزن به راننده گُفت پسرم رسیدی بروجرد خبرم کن
راننده هم گُفت باشه.
رسیدیم قم،
پیرزن پرسید نرسیدیم بروجرد؟
راننده گفت نه
نزدیکی های اراک دوباره پرسید: نرسیدیم؟
راننده گفت یه ساعت دیگه می رسیم
نرسیده به بروجرد پیرزنه رو خواب برد
راننده هم یادش رفت بروجرد بیدارش کنه
رسیدیم نزدیکی خرم آباد
پیرزن از خواب بیدار شد گفت نرسیدیم بروجرد؟
راننده گفت: رسیدیم خیلی هم ازش رد شدیم.
پیرزن خودشو زد به جیغ و داد و کولی بازی طوری که همه مسافران به ستوه اومدن.
راننده هم اولین دوربرگردون دور زد سمت بروجرد،
از بس پیرزن زبون به دهن نمی‌گرفت وُ دایم نِفرین می‌کرد مسافران هم هیچی نگفتن، خلاصه رسیدیم بروجرد!
اول بروجرد راننده دور زد و به پیرزنه گفت ننه: رسیدیم با احتیاط پیاده شو
پیرزن گفت: برا چی پیاده بشم کی گفته میخام اینجا پیاده بشم؟
من میخام برم اندیمشک،
دکتر تو تهران بهم گفته هر وقت رسیدی بروجرد قرصات بخور حالا بی‌زحمت یه لیوان اَب بده قرصامو بخورم 😐😐
حال دلتون خوش😁
#لبخند 😂😁
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/Mrhalloo
زیلینک
محمدرضا عالی‌پیام_هالو
شاعر و طنزپرداز منتقد، فیلمساز
👍23😁11👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
طاهر طحانان،بی شرم ترین مامور نظام که در لندن شناسایی شد!!!
💩52👍17
زندگینامه بانو نوا، اولین خواننده تصنیف "امشب شب مهتابه"
زنی که شاید نامش در تاریخ موسیقی کم رنگ شد اما اثر جاودانه‌ای که آفرید همچنان برا ی تمام نسل‌ها خاطره‌ساز و لذت‌بخش است. بانو نوا متولد سال 1305 از خوانندگان با سابقه و بسیار خوش‌صدای دهه ی 20 و 30 است.
ایشان اصلیتی آذری داشت (آذربایجان ایران) و دوران کودکی را در ارومیه گذرانده بود. وی آواز خواندن را از هفت، هشت سالگی به خاطر آنچه در جامعه آن زمان هم مثل اکنون صدای زن و کلا خوانندگی ممنوع بوده است در پستوی خانه، زیر زمین و صندوقخانه شروع کرد.
طبیعی است که در همان ابتدا با مخالفت شدید پدر و برادرش روبرو شد و این اختلاف باعث شد تا برادرش هرگز تا آخر عمرش نام خواهر را بر زبان نیاورد.
اما پدرش که تا چند سال ابتدایی هر وقت از رادیو صدای دختر شیطانش (مزاح) را می‌شنید، گوشش را می گرفت، بعد از چند سال پنجشنبه هر هفته که بنا بود ساعت 4 بعد از ظهر صدای نوا از رادیو تبریز پخش شود، هرکار و گرفتاری که داشت رها می‌کرد و دو زانو جلوی رادیو می‌نشست و گوشش را به رادیو می چسباند و آواز دخترش را گوش می‌کرد تا حفظ کند. اینطور که از صحبتها مشخص است، بانو نوا مانند خانم پروانه (خواننده ترانه شبهای تهران – خواننده رادیو تبریز) دارای آثار بسیاری بوده‌اند و از همه مهمتر اینکه مقام والایی در بین هنرمندان و مردم آن زمان داشتند که رادیو هر هفته زمانی را برای پخش صدای ایشان اختصاص داده بوده.
نوا در سال 1320 یعنی زمانی که فقط 15 سال داشت با مردی که در آن موقع هم سن پدرش بود (ظاهرا 40ساله) و فقط خوب شعر ترکی آذری می‌گفته ازدواج کرد.
نوا از این ازدواج خود شکست سختی خورد و خاطرات تلخ فراوانی داشت. او پس از کلی خاطرات تلخ، دیگر طاقت و تحملش تمام شد. دو پا را در یک کفش کرد و آنقدر شیون و تهدید و التماس کرد که شوهرش او را با دو بچه ( یک پسر به نام بهروز و یک دختر به نام مهین) طلاق داد.
خانم نوا در سال 1325 بعد از طلاق همراه فرزندانش به تهران کوچ کرد و با پدر و مادرش در خانه کوچکی در یکی از خیابانهای گمنام تهران منزل کرد. در آن موقع دیگر پدرش از شنیدن آواز او گوشهایش را نمی گرفت و نمی گفت نمیدانم این دختر می‌خواهد چه بشود؟ پدر وی هر بار دخترش می‌خواند او را تشویق می‌کرد و سرانجام این تشویق‌ها آنقدر صدای بانو نوا را بلند کرد که به گوش همسایه صاحب ذوق‌شان رسید و چند روز بعد به اصرار آن همسایه خانم نوا حاضر شد نزد آقای منصوری نوازنده معروف برود و یکی دو دهن نیز برای او بخواند.
آقای منصوری صدای نوا را پسندید و چند آهنگ برای او ساخت و نوا آنها را در برنامه" شیر و خورشید سرخ" خواند و رسما کارمند ثابت رادیو ایران شد.
بهار همان سال نوا در یک مجلس عروسی با جوانی (به قول خودش سر به زیر و مودب) آشنا شد و سه ماه بعد در سر سفره عقد، رشته این آشنائی و عشق مستحکم‌تر شد.
البته شوهر دوم خانم نوا هم زن و فرزند داشت اما (باز به قول نوا برعکس شوهر اولش آنقدر محجوب و چشم‌پاک بود که به حوری هم نگاه نمی‌کرد!)
ولی شاهکاری که پیشتر یاد آور شدیم، تصنیف بی‌نظیر و تاریخی "امشب شب مهتابه" است. همان تصنیفی که بانو مرضیه و خوانندگان بسیار دیگری آن را بازخوانی کرده‌اند و هنوز هم با تمام محدودیت‌های موسیقی بر سر زبانهاست.
نوا بعد از آواز خواندن عاشق رانندگی بود. طوری که می‌گفت اگر خجالت نمی‌کشیدم ناهار و شام را هم پشت رل کادیلاک پسته‌ای رنگم می‌خوردم. او به حدی عاشق رانندگی بود که تنها در یک هفته گواهی رانندگی گرفت و فردای همان روز اقوام را سوار ماشین کرد و تا آبادان خودش رانندگی کرد.
روی پیشانی خانم نوا یک زخم دیده می‌شد که مربوط به سال 1330 بود. زمانی که اتوبوس تهران مشهد به سمت مشهد در حرکت بود. اتوبوس واژگون شد و همه ی 30 مسافر آن از جمله نوا زخمی شدند. این زخم که در عکس هم دیده می‌شود، نشان دهنده آثار همان تصادف است.
گفته می‌شد بانو نوا از خوانندگان معدودی بوده که بی‌تکلف می‌خوانده و نیازی نبوده که از وی بارها خواهش و تمنا کنند که بخواند. البته با این همه، اگر کوچکترین ناملایماتی می‌دید و می‌شنید، از کوره درمی‌رفت و عصبانی می‌شد و های‌های گریه می کرد.
خوانندگان مورد علاقه ی وی نیز بانو روح انگیز و خانم دلکش و آقای بنان بودند.
صدای بانو نوا را در بخش نظرات بشنوید.
(متن برگرفته از صفحه "یادش به خیر" است با اندکی ویرایش و تصویر از بچه‌های پریروز)
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo
زنی که شاید نامش در تاریخ موسیقی کم رنگ شد اما اثر جاودانه‌ای که آفرید همچنان برا ی تمام نسل‌ها خاطره‌ساز و لذت‌بخش است. بانو نوا متولد سال 1305 از خوانندگان با سابقه و بسیار خوش‌صدای دهه ی 20 و 30 است.
ایشان اصلیتی آذری داشت (آذربایجان ایران) و دوران کودکی را در ارومیه گذرانده بود. وی آواز خواندن را از هفت، هشت سالگی به خاطر آنچه در جامعه آن زمان هم مثل اکنون صدای زن و کلا خوانندگی ممنوع بوده است در پستوی خانه، زیر زمین و صندوقخانه شروع کرد.
طبیعی است که در همان ابتدا با مخالفت شدید پدر و برادرش روبرو شد و این اختلاف باعث شد تا برادرش هرگز تا آخر عمرش نام خواهر را بر زبان نیاورد.
اما پدرش که تا چند سال ابتدایی هر وقت از رادیو صدای دختر شیطانش (مزاح) را می‌شنید، گوشش را می گرفت، بعد از چند سال پنجشنبه هر هفته که بنا بود ساعت 4 بعد از ظهر صدای نوا از رادیو تبریز پخش شود، هرکار و گرفتاری که داشت رها می‌کرد و دو زانو جلوی رادیو می‌نشست و گوشش را به رادیو می چسباند و آواز دخترش را گوش می‌کرد تا حفظ کند. اینطور که از صحبتها مشخص است، بانو نوا مانند خانم پروانه (خواننده ترانه شبهای تهران – خواننده رادیو تبریز) دارای آثار بسیاری بوده‌اند و از همه مهمتر اینکه مقام والایی در بین هنرمندان و مردم آن زمان داشتند که رادیو هر هفته زمانی را برای پخش صدای ایشان اختصاص داده بوده.
نوا در سال 1320 یعنی زمانی که فقط 15 سال داشت با مردی که در آن موقع هم سن پدرش بود (ظاهرا 40ساله) و فقط خوب شعر ترکی آذری می‌گفته ازدواج کرد.
نوا از این ازدواج خود شکست سختی خورد و خاطرات تلخ فراوانی داشت. او پس از کلی خاطرات تلخ، دیگر طاقت و تحملش تمام شد. دو پا را در یک کفش کرد و آنقدر شیون و تهدید و التماس کرد که شوهرش او را با دو بچه ( یک پسر به نام بهروز و یک دختر به نام مهین) طلاق داد.
خانم نوا در سال 1325 بعد از طلاق همراه فرزندانش به تهران کوچ کرد و با پدر و مادرش در خانه کوچکی در یکی از خیابانهای گمنام تهران منزل کرد. در آن موقع دیگر پدرش از شنیدن آواز او گوشهایش را نمی گرفت و نمی گفت نمیدانم این دختر می‌خواهد چه بشود؟ پدر وی هر بار دخترش می‌خواند او را تشویق می‌کرد و سرانجام این تشویق‌ها آنقدر صدای بانو نوا را بلند کرد که به گوش همسایه صاحب ذوق‌شان رسید و چند روز بعد به اصرار آن همسایه خانم نوا حاضر شد نزد آقای منصوری نوازنده معروف برود و یکی دو دهن نیز برای او بخواند.
آقای منصوری صدای نوا را پسندید و چند آهنگ برای او ساخت و نوا آنها را در برنامه" شیر و خورشید سرخ" خواند و رسما کارمند ثابت رادیو ایران شد.
بهار همان سال نوا در یک مجلس عروسی با جوانی (به قول خودش سر به زیر و مودب) آشنا شد و سه ماه بعد در سر سفره عقد، رشته این آشنائی و عشق مستحکم‌تر شد.
البته شوهر دوم خانم نوا هم زن و فرزند داشت اما (باز به قول نوا برعکس شوهر اولش آنقدر محجوب و چشم‌پاک بود که به حوری هم نگاه نمی‌کرد!)
ولی شاهکاری که پیشتر یاد آور شدیم، تصنیف بی‌نظیر و تاریخی "امشب شب مهتابه" است. همان تصنیفی که بانو مرضیه و خوانندگان بسیار دیگری آن را بازخوانی کرده‌اند و هنوز هم با تمام محدودیت‌های موسیقی بر سر زبانهاست.
نوا بعد از آواز خواندن عاشق رانندگی بود. طوری که می‌گفت اگر خجالت نمی‌کشیدم ناهار و شام را هم پشت رل کادیلاک پسته‌ای رنگم می‌خوردم. او به حدی عاشق رانندگی بود که تنها در یک هفته گواهی رانندگی گرفت و فردای همان روز اقوام را سوار ماشین کرد و تا آبادان خودش رانندگی کرد.
روی پیشانی خانم نوا یک زخم دیده می‌شد که مربوط به سال 1330 بود. زمانی که اتوبوس تهران مشهد به سمت مشهد در حرکت بود. اتوبوس واژگون شد و همه ی 30 مسافر آن از جمله نوا زخمی شدند. این زخم که در عکس هم دیده می‌شود، نشان دهنده آثار همان تصادف است.
گفته می‌شد بانو نوا از خوانندگان معدودی بوده که بی‌تکلف می‌خوانده و نیازی نبوده که از وی بارها خواهش و تمنا کنند که بخواند. البته با این همه، اگر کوچکترین ناملایماتی می‌دید و می‌شنید، از کوره درمی‌رفت و عصبانی می‌شد و های‌های گریه می کرد.
خوانندگان مورد علاقه ی وی نیز بانو روح انگیز و خانم دلکش و آقای بنان بودند.
صدای بانو نوا را در بخش نظرات بشنوید.
(متن برگرفته از صفحه "یادش به خیر" است با اندکی ویرایش و تصویر از بچه‌های پریروز)
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo
زیلینک
محمدرضا عالی‌پیام_هالو
شاعر و طنزپرداز منتقد، فیلمساز
👍47😁2