.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

فرزند ناخلف.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

بیانیه‌ی دانشجویانِ ایران — فروردینِ ۱۴۰۵

شریف می‌سوزد. اینترنت قطع است. پل فرو ریخته. و همان دستگاه، همان حرف را می‌زند.

ما دیگر سکوت نمی‌کنیم.

این بیانیه را بخوانید. اگر صدایتان با ماست، امضا کنید.
بیانیه ی دانشجویان ایران
خطاب به وجدان این سرزمين و تاريخ آن
ما، دانشجویان دانشگاه های سراسر ایران، این بیانیه را امضا می کنیم.
دانشگاه امیرکبیر · دانشگاه تهران · دانشجویان دانشگاه صنعتی شريف
دانشگاه صنعتی اصفهان · دانشگاه الزهرا · دانشگاه علم وصنعت
دانشگاه شیراز · دانشگاه مشهد · دانشگاه تبريز · دانشگاه اصفهان
دانشگاه زاهدان · دانشگاه کرمانشاه · دانشگاه اهواز
و هر دانشجوی ایرانی—از تهران تا برلين، از شريف تا سیدنی
فروردین ۱۴۰۵
این سرزمين متعلق به هيچ گفتمانی نیست، متعلق به هر کسی است که در آن نفس می کشد.

🔗iranazad.me
iranazad.online
iranazad.tech

#بیانیه_دانشجویان #شریف #ایران
@marzockacademy

چرا سران اصلی سپاه هنوز زنده‌اند؟.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

جلد یازدهم اشعار آقای هالو (جدید) به همراه ده جلد قبلی به زینت طبع آراسته شد. (یعنی چاپ شد😁)
دوستان علاقمند در خارج کشور، در تلگرام
T.me/soshalloo
پیام بگذارند.
سپاسمندم.

‏ناظر «Middle East Forum»
‏رهبران اپوزیسیون ایران باید درس شریف علی را به یاد داشته باشند
‏وقتی تغییر رژیم در ایران رؤیایی دور بود، سیاست‌بازی جایگاهی داشت؛ اما اکنون که تحقق آن نزدیک می‌شود، بازی‌های سیاسی نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت
‏۱۵ مارس ۲۰۲۶
‏نوشتهٔ مایکل روبین
https://www.meforum.org/mef-observer/iranian-opposition-leaders-should-remember-the-lesson-of-sharif-ali
‏رضا پهلوی و مشاورانش همچنان تلاش می‌کنند به‌تنهایی پیش بروند. در حالی که برای دهه‌ها، برند ولیعهد پیشین ایران بر ائتلاف‌سازی استوار بود، حلقه کنونی مشاوران او بیشتر بر کنترل متمرکز و اقتدارگرایانه تأکید دارد. در همین حال، برخی اعضای «کنگره آزادی ایران» که نهادی نمایندگی‌گراتر و کثرت‌گرا‌تر است، همچنان به بازی‌های سیاسی ادامه می‌دهند؛ برای کسب برتری در میان شرکای ائتلاف مانور می‌دهند، از احزاب دیگر انتقاد می‌کنند و اولتیماتوم‌های داخلی صادر می‌کنند. چنین سیاست‌بازی‌هایی زمانی که تغییر رژیم در ایران رؤیایی دوردست بود، جایگاهی داشت؛ اما اکنون که تحقق آن در حال نزدیک شدن است، رهبران ایرانی که به چنین بازی‌هایی مشغول‌اند خطر آن را دارند که پیروزی را از چنگ خود به شکست تبدیل کنند. در حالی که آنان لاف می‌زنند و تهدید به عدم همکاری می‌کنند، باید شریف علی بن الحسین را به یاد بیاورند. اگر ندانند او که بود، در واقع بدون آن‌که متوجه باشند نکته‌ای را ثابت کرده‌اند.

‏در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، هنگامی که جنگ و تغییر رژیم در عراق نزدیک می‌شد، دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا تلاش فوق‌العاده‌ای کردند تا گروه‌های اپوزیسیون عراقی را وادار به همکاری با یکدیگر کنند. این کار دشواری بود. نه‌تنها بوروکراسی‌های مختلف آمریکا—وزارت خارجه، پنتاگون و سازمان اطلاعات مرکزی—با وحدت هدف به مسئله عراق نزدیک نمی‌شدند، بلکه هر کدام نیز درباره این‌که پس از تغییر رژیم چه کسی باید کشور را اداره کند، دیدگاه‌های متفاوتی داشتند.

‏چندین گرایش و چشم‌انداز رقیب وجود داشت. برخی اصیل بودند و پروژه برخی دیگر کاملاً توسط سرویس‌های اطلاعاتی خارجی هدایت می‌شد. احزاب کرد امیدوار بودند خودمختاری خود را رسمیت ببخشند و شاید حتی به استقلال دست یابند، در حالی که «جبهه ترکمن‌های عراق» که از سوی آنکارا هدایت می‌شد، به‌طرزی عجیب ادعا می‌کرد اکثریت جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهد. «شورای عالی انقلاب اسلامی در عراق» یک حکومت دینی شیعی را در نظر داشت. «حزب الدعوه عراق»، با شاخه‌های لندن و تهران خود، به دنبال حکمرانی مذهبی‌تر بود. «توافق ملی عراق» که توسط بعثی سابق ایاد علاوی تأسیس شد، جامعه‌ای سکولارتر می‌خواست. او که از سوی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا حمایت می‌شد، به دنبال همکاری با بسیاری از قبایل عرب سنی در استان الانبار بود؛ قبایلی که بسیاری از آن‌ها ابتدا از شورش حمایت کردند و سپس در دوران افزایش نیروهای آمریکایی موضع خود را تغییر دادند. در همین حال، احمد چلبی نیز به عنوان رئیس «کنگره ملی عراق»—گروهی چتری که در سال‌های نخست با کمک‌های مالی آمریکا پشتیبانی می‌شد—ادعای رهبری داشت.
‏شریف علی نیز یکی دیگر از چهره‌های مهم سیاسی بود. او وارث تاج‌وتخت هاشمی عراق به شمار می‌رفت. پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، «جامعه ملل» عراق را به‌عنوان قلمرو قیمومت به بریتانیا واگذار کرد. شورش عراق در سال ۱۹۲۰ این طرح را مختل کرد و پادشاهی عراق شکل گرفت؛ در حالی که بریتانیا عملاً اداره آن را تحت شرایط پیمان انگلو–عراقی ۱۹۲۲ در دست داشت. بریتانیا فیصل اول، رهبر هاشمی قیام عربی دوران جنگ جهانی اول در حجاز، را پس از دوره کوتاه و ناموفق پادشاهی‌اش در سوریه به‌عنوان پادشاه عراق منصوب کرد. فیصل اول، پسرش غازی اول و نوه‌اش فیصل دوم تا انقلاب ۱۹۵۸ بر عراق حکومت کردند. سربازان شورشی عراقی پادشاه، ولیعهد و چند عضو دیگر خاندان سلطنتی را کشتند؛ تنها همسر ولیعهد، شاهزاده هیام، زنده ماند. هنگامی که عراقی‌ها ابتدا تحت حکومت جمهوری و سپس تحت رژیم بعث رنج می‌بردند، نوستالژی برای سلطنت افزایش یافت. در چنین فضایی بود که شریف علی—که پسرخاله مادری فیصل دوم بود—ادعای خود را مطرح کرد.

‏شریف علی فردی باهوش، ظریف و خوش‌برخورد بود. او یکی از اعضای «گروه هفت»—گروه‌های برجسته عراقی و کرد عراقی که ایالات متحده و بریتانیا پیش از جنگ با آنان همکاری می‌کردند—به شمار می‌رفت. او در همه کنفرانس‌ها و نشست‌ها شرکت می‌کرد، اما هنگامی که صدام حسین سقوط کرد، از پیوستن به شورای حکومتی خودداری کرد. چند عامل در این تصمیم او نقش داشت. نخست این‌که تصور می‌کرد اگر کارت ملی‌گرایی عراقی را بازی کند و از کسانی که با ایالات متحده همکاری می‌کنند فاصله بگیرد، مزیت رقابتی به دست خواهد آورد.

او همچنین استدلال می‌کرد که سلطنت نهادی وحدت‌بخش است و نباید در سطحی برابر با سیاستمداران زیر دست خود بنشیند. بنابراین هنگامی که «اداره موقت ائتلاف» شورای حکومتی عراق را به عنوان رهبری چرخشی در دوره انتقالی تشکیل داد، او نپذیرفت.

‏این برای او اشتباهی سرنوشت‌ساز بود. شورای حکومتی نهادی مضحک بود، اما به پایه‌ای تبدیل شد که نظام سیاسی جدید عراق بر آن شکل گرفت. شریف علی جا ماند و بدون منابع قدرت، نتوانست حمایت و امتیاز توزیع کند. پیروانش به‌زودی از میان رفتند. این‌که کارکنانش—که او به شکلی افراطی به آنان وفادار بود—بی‌کفایت بودند، تنها سقوط او را سریع‌تر کرد؛ شباهتی ناراحت‌کننده با وضعیت کنونی رضا پهلوی. در عرض یک یا دو سال، شریف علی از مدعی رهبری عراق به فردی بی‌اهمیت تبدیل شد. هنگامی که شریف علی در سال ۲۰۲۲ درگذشت، اندک عراقی‌ای متوجه شد.

‏اپوزیسیون ایران باید به این نکته توجه کند. پهلوی شاید چهره‌ای برجسته باشد، اما اشتباهات او و رفتارهای مشاورانش صعود او را دشوارتر کرده است، اگر نگوییم کاملاً او را از رقابت خارج کرده است. «کنگره آزادی ایران» فرصتی برای رشد دارد، اما تلاش هر عضو برای برخورد سخت با دیگر اعضا یا صدور اولتیماتوم ممکن است غرورهای ایرانی را راضی کند، اما در عرصه گسترده‌تر سیاست آن‌ها را بی‌اعتبار خواهد کرد؛ زیرا چنین رفتارهایی تنها به استدلال کسانی کمک می‌کند که به دنبال سناریویی شبیه ونزوئلا هستند. شریف علی فرصت خود را در عراق از دست داد. این‌که بسیاری از گروه‌های ایرانی حال‌وهوای واشنگتن و میزان صبر کسانی را که آماده کمک به آن‌ها هستند به‌درستی درک نمی‌کنند، نشان می‌دهد تاریخ می‌تواند دوباره تکرار شود.

https://x.com/mrubin1971/status/2033175326742786493?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q

یک عکس و صد پیام!
​هم‌میهنان؛
توقف یا پایان جنگ، به‌تنهایی راه‌حل مشکلات نخواهد بود! به بیانیه‌ دانشجویان دانشگاه‌های ایران۱ نگاهی بی‌اندازید متوجه خواهید شد که این رژیم تبهکار است که باید متوقف و ساقط شود؛ و این ماموریت مهمی است که ما، مردم ایران، باید به انجام برسانیم.
​جنگ تحمیلی، شرایط مبارزان راه آزادی ملت را به‌شدت تضعیف کرده است؛ هرچند پیش از جنگ نیز، جریان‌های تمامیت‌خواه و سلطنت‌طلب ضربات سختی بر پیکر مبارزان و رهبران میدانی و اجتماعی وارد کرده بودند و همچنان به این رویه ادامه می‌دهند.
​برای سرنگونی رژیم تبهکار حاکم، نخستین گام، پذیرش ضرورت براندازی است. پس از آن است که چگونگی، ابزارها و نیروهای لازم برای دستیابی به این هدف، نمایان و تعریف خواهند شد.
​پاینده و سربلند باد ایران و ایرانی 🌹✌️
اکبر کریمیان

https://t.me/akbar_karimian/3060

۱- https://t.me/akbar_karimian/3061

این صحنه را ببینید و انرژی بگیرید.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

✍️ سعید دهقان، از موسسین بنیاد حقوقی یک کلمه:

ظلم، سرکوب یا جنایت، همیشه با چهره‌ای خشن آغاز نمی‌شود
گاهی با «دستِ کمک» شروع می‌شود.

در این تصویر، کسی از بالا دستش را دراز کرده؛ اما همزمان، با سازوکاری پنهان، همان کسی را که ظاهرا «نجات» می‌دهد، عملا در چرخه‌ای از سقوط نگه می‌دارد.

این منطق بسیاری از ساختارهای قدرت است: ساختن بحران، کنترل‌گری و تجارت با همان بحران، و سپس ارائه‌ی «کمک»ی که هرگز به رهایی ختم نمی‌شود.
در چنین چرخه‌ای، عملیات توهمی نجات، ابزاری است برای تداوم کنترل.

در حقوق و سیاست، کمک واقعی آن است که عاملیت را تثبیت کرده و قدرت را بازتوزیع کند، نه اینکه عملیات فریب را کلید بزند تا قدرت را بازتولید کند.

https://t.me/United_for_Iran_Australia

باراک راوید، خبرنگار اکسیوس، شامگاه سه‌شنبه ۱۸ فروردین به نقل از کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، نوشت که «رئیس‌جمهور ترامپ در جریان پیشنهاد آتش‌بس دو هفته‌ای قرار گرفته است و به‌زودی به آن پاسخ خواهد داد».

این اظهارات در واکنش به پیام شهباز شریف، نخست‌وزیر پاکستان، صورت می‌گیرد که از رئیس‌جمهور آمریکا خواسته است ضرب‌الاجل خود علیه ایران را به مدت دو هفته تمدید کند تا به دیپلماسی فرصت کامل برای دستیابی به نتیجه بدهد.

«یک مقام ایرانی» هم به خبرگزاری رویترز گفت که تهران با دید مثبت پیشنهاد آتش‌بس دو هفته‌ای پاکستان را بررسی می‌کند..

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

نخست‌وزیر پاکستان شامگاه سه‌شنبه ۱۸ فروردین از رئیس‌جمهور آمریکا خواست ضرب‌الاجل خود علیه ایران را به مدت دو هفته تمدید کند تا به دیپلماسی فرصت کامل برای دستیابی به نتیجه داد.

شهباز شریف گفت که «تلاش‌های دیپلماتیک برای دستیابی به یک راه‌حل مسالمت‌آمیز برای جنگ جاری در خاورمیانه به‌طور پیوسته، قوی و قابل‌توجه در حال پیشرفت است و این ظرفیت را دارد که در آینده نزدیک به نتایج ملموسی منجر شود».

او افزود: «برای آن‌که دیپلماسی فرصت کامل برای به نتیجه رسیدن داشته باشد، صمیمانه از رئیس‌جمهور ترامپ درخواست می‌کنم ضرب‌الاجل خود را به مدت دو هفته تمدید کند».

نخست‌وزیر پاکستان همچنین «صمیمانه» از «برادران ایرانی» خواست تا به نشانهٔ «حسن‌نیت»، تنگهٔ هرمز را برای دو هفته بازگشایی کنند.

آقای شریف در عین حال از همه طرف‌های درگیر خواست تا در تمامی جبهه‌ها به مدت دو هفته آتش‌بس را رعایت کنند تا به‌منظور دستیابی به صلح و ثبات بلندمدت در منطقه، دیپلماسی بتواند به پایان کامل جنگ کمک کند..

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

وال‌استریت ژورنال با استناد به گفته میانجی‌گران و یک منبع آگاه روز سه‌شنبه ۱۸ فروردین گزارش داد که تهران به پاکستان (که نقش میانجی را ایفا می‌کند) اعلام کرده است که خود را پیروز این نبرد می‌داند.

بر اساس این گزارش، جمهوری اسلامی مدعی شده است که همچنان ۱۵ هزار موشک و ۴۵ هزار پهپاد در زرادخانه‌های خود در اختیار دارد. اگرچه میانجی‌گران معتقدند این اعداد احتمالا اغراق‌آمیز هستند، اما آن‌ها را نشان‌دهنده موضع تزلزل‌ناپذیر تهران در میز مذاکره می‌دانند.

در حالی که ضرب‌الاجل دونالد ترامپ نزدیک می‌شود، ایالات متحده و اسرائیل همچنان به حملات سنگین خود علیه ایران ادامه می‌دهند. در مقابل، سپاه پاسداران و میانجی‌گران هشدار داده‌اند که ایران تهدید کرده است حملات گسترده‌ای را علیه کشورهای حوزه خلیج فارس و زیرساخت‌های حیاتی انرژی و نیروگاهی اسرائیل انجام خواهد داد..

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

ساعت صفر، ترامپ، رژیم و رضا پهلوی
همه با هم علیه مردم ایران.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

حمله مجدد به پل عظیمیه کرج.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

ترامپ و دکترین «عصر حجر»:
بن - باقریان

ترامپ در سخنرانی دیشب خود، فقط یک تهدید مطرح نکرد، بلکه چارچوب یک رویکرد جنگی را آشکار کرد.
دیشب یک جمله گفته نشد، یک دکترین اعلام شد.
«بازگرداندن ایران به عصر حجر» دیگر یک تهدید لفظی نیست، یک نقشه است، یک هندسه ویرانی، یک صورت‌بندی دقیق از جنگی که هدفش نه شکست یک حکومت، بلکه فروپاشی یک ملت است.
اینجا دیگر سخن از تغییر سیاسی نیست، سخن از خاموش کردن یک سرزمین است.
در این دکترین، جنگ از میدان نظامی عبور کرده و وارد اعصاب جامعه شده است. هدف، تانک و پادگان نیست، هدف، جریان برق در خانه‌هاست، سوخت در رگ‌های اقتصاد است، نان در سفره مردم است.
وقتی نیروگاه‌ها هدف قرار می‌گیرند، خاموشی فقط خاموشی نیست، توقف زندگی است. بیمارستانی که برق ندارد، شهر نیست، میدان مرگ است.
وقتی پالایشگاه‌ها و مخازن سوخت نابود می‌شوند، فقط انرژی از بین نمی‌رود، زنجیره حیات قطع می‌شود. کامیونی که حرکت نمی‌کند، نان را به شهر نمی‌رساند. و قحطی، نه یک پیامد، بلکه یک ابزار می‌شود.
وقتی ارتباطات قطع می‌شود، ماهواره‌ها از کار می‌افتند، فیبرهای نوری خاموش می‌شوند، بانک‌ها می‌میرند، پول بی‌معنا می‌شود، و جامعه در خلأ فرو می‌رود، خلأیی که نامش هرج‌ومرج است.
این جنگ، جنگ تسخیر نیست، جنگ بی‌اثر کردن است.
در این منطق، کشوری که درگیر نان و برق و بقاست، دیگر بازیگر نیست، موضوع است. دیگر تصمیم نمی‌گیرد، تحمل می‌کند.
این همان لحظه‌ای است که سیاست می‌میرد، و بقا جای آن را می‌گیرد.
اما فاجعه فقط در آن‌سوی مرزها نیست. فاجعه در اینجاست، در جایی که هنوز نامش اپوزیسیون است.
اپوزیسیونی که حمله ترامپ و نتانیاهو را «رهایی» نامید، اکنون در برابر ویرانی سکوت نمی‌کند، آن را توجیه می‌کند.
این دیگر خطا نیست، سقوط است.
وقتی بمباران زیرساخت‌ها «امید» نامیده شود، وقتی خاموشی شهرها «آغاز آزادی» خوانده شود، وقتی قحطی به‌عنوان «هزینه گذار» پذیرفته شود، دیگر چیزی از سیاست باقی نمانده است.
اینجا زبان آلوده شده است، و واژه‌ها به خیانت عادت کرده‌اند.
آنجا که جنگ را جراحی می‌نامند، ویرانی را بازسازی، و مرگ را مقدمه زندگی، باید فهمید که حقیقت، نخستین قربانی بوده است.
این همان لجنزاری است که اپوزیسیون جنگ‌طلب در آن فرو می‌رود. لجنزاری که در آن، مرز میان آزادی و ویرانی پاک می‌شود، و انسان، به ابزار تحلیل تقلیل پیدا می‌کند.
اما واقعیت، بی‌رحم‌تر از هر روایت است.
جنگی که با وعده «چند روزه» آغاز می‌شود، با سال‌ها ویرانی ادامه پیدا می‌کند. هیچ کشوری از دل خاموشی، آزاد بیرون نیامده است.
ویرانی، زاینده آزادی نیست، زاینده خلأ است، و خلأ، همیشه با قدرتی سخت‌تر پر می‌شود.
آن‌ها که از بیرون، نقشه بازگشت به عصر حجر را طراحی می‌کنند، حداقل در هدف خود صادق‌اند.
اما آن‌ها که از درون، این پروژه را «نجات» می‌نامند، حتی دروغ خود را هم نمی‌فهمند.
ایران، یک جغرافیا نیست که خاموش شود و دوباره روشن شود. یک تاریخ است، یک حافظه، یک ایستادگی طولانی در برابر فروپاشی.
و هرکس که این سرزمین را به آزمایشگاه ویرانی تبدیل کند، در حافظه همین تاریخ ثبت خواهد شد، نه به‌عنوان منجی، بلکه به‌عنوان شریک فاجعه.
این یک هشدار است، نه از سر ترس، بلکه از سر شناخت.
راهی که به خاموشی ختم شود، به آزادی نمی‌رسد.
و آن‌ها که امروز، زیر نام رهایی، ویرانی را توجیه می‌کنند، فردا نه صدایی خواهند داشت، نه جایگاهی، و نه حتی دفاعی در برابر قضاوت ملتی که از زیر آوار برخاسته است..

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo