شب نشيني هالو

این در حالی بود که چندین دوستی را که سالها با هم بودیم و از نزدیک می شناختم و مثلا بسیار هم در ظاهر با مجاهدین همکاری می کردند ، همینکه چند لحظه از شروع تظاهرات گذشت رفتند گردشی و خریدی در شهر و با هم نهار در رستوران خورده و برای برگشت به پاریس در پایان تظاهرات خودشانرا رساندند ،
حدود چهار و یا پنج بعد از ظهر ، بدنهای خسته و کوفته و بی خوابمان را بدرون ماشین بردیم ، پدر در جلو و من بهمراه بچه ها در پشت ، از همان اولین لحظات این آقا شروع بریختن آب بر روی سر و صورتش کرد و تعادل خوبی برای رانندگی نداشت ، هر چند که برای مدت کوتاهی بر روی چمنها در همان اطراف دراز کشیده و استراحت کرده بود ، همانزمانی که ما ایستاده در صف تظاهرات بودیم ، از بخت بد فرزند کوچکم در اثر گرمای آنروز و ماندن زیر آفتاب سوزان و مسیر طولانی شبانه و بی خوابی ، دچار اسهال و استفراغ شد ! راننده با اینکه می دید که پسرم بیمار است و استفراغ می کند هیچ نوع کمکی و پیشنهادی ارائه نمی داد ، منهم برای مدتی در اوائل در خواستی نمی کردم که شاید خودش متوجه شده در محلی مناسب بایستد ، بعد چند بار با آرامی در خواست کردم که لطفا بایستید ، اما ایشان با پر خاشگری گفت نمیشه و باید هر چه زودتر به پاریس برسیم و هر چه بیشتر بسرعت می افزود و دیوانه وار رانندگی می کرد ، پدر از سمت راست ماشین دستش را به پشت و سمت من دراز کرد و تکان داد وقتی به صورتش نگاهی کردم دستش را بر روی دهانش گذاشته بود و بمن گفت که سکوت کن و هیچی نگو ، بعد از اینکه مسافتی زیاد را ادامه دادیم پدر اشاره کرد که حالش مناسب نیست و من از آقای ادیبی خواستم که بایستد ، بواقع از ترس میخکوب شده بودیم و پدر زبانش بند آمده بود ، شب و جاده و تاریکی و دره های گود مسیر ژنو و راننده ای بی صبر و بی ظرفیت و بی ادب ! تنها کارش گاز دادن به ماشین در سرعت ماگزیمم و ریختن آب بر سر و رویش که خوابش می آمد ، بالاخره بعد از چندین بار تمنا که پدر حال مناسبی ندارد و باید بایستد قبول کرد در مقابل کافه ای در مسیر ایست کنیم ، پیاده شدم و بلافاصله درب سمت پدر را باز کردم که پایین آید ، دستش را گرفتم ، ناگهان پدر گفت نمی توانم پیاده شوم سمت راست بدنم هیچ حسی ندارد ، و آقای ادیبی با دیدن چنین وضعی گفت بنشینید سریع خودمان را به پاریس برسانیم !؟‌اما من بدون توجه باو خودم را فوری به کافه رساندم و از رئیس کافه خواستم که برای پدر دکتر خبر کند ، خیلی سریع و دور از انتظار دکتر آمد (‌ شهر دیژون فرانسه ) بعد از معاینه کوتاهی گفت ک پدرتان سکته کرده و باید هر چه سریعتر به بیمارستان برسانیم ، و باز آقای ادیبی اصرار داشت که بنشینید ماشین تا سه ساعت دیگه می رسیم پاریس می روید دکتر ؟ اما نه من و نه دکتر به حرف این آقا اعتنایی نکردیم و بدستور پزشک هلی کوپتری آمد و پدر را بهمراه پزشک به نزدیکترین بیمارستان بردند و هر چه اصرار کردم که پدرم زبان فرانسه نمی داند من باید بهمراهش باشم ، موافقت نکردند ! پدر رفت و من و بچه ها با دلی پر خون و نگران و از طرفی ترس از اینکه با این آقا باید مابقی مسیر را طی می کردیم ، نا امیدانه و گریا ن و ترسان برای ادامه مسیر سوار ماشین شدیم ، دخترانم از ترس نفسهایشان در سینه حبس بود ، پسرم همان ادامه اسهال و استفراغ و گریه های پی در پی و اینبار دیگر پدر هم در کنارمان نبود که آقای راننده لا اقل دهانش را ببندد و آبش را بر سر رو بریزد و فقط گاز بدهد و برود ، با هر استفراغ و گریه ، رگبار فحشهای رکیک سرازیر میشد ‌ و من لال و مبهوت که گیر چنین فردی افتاده بودم ، تا پار یس ، بقول پدرم قیامتم را طی کردم ،
گاهی که باون روزها بر می گردم ، در مقایسه با مسیری که از تر کیه برای خروج از ایران بهمراه فرزندانم داشتم ، با خود می گویم عجب پوست کلفتی بودم من !!!
اما ، بعد از آنهم خم بابرو نیاوردم و این داستان را هم جزو رنج و دردی که مردم میهنم در مقابل جنایات آخوندهای ضد بشر تحمل می کردند و می کنند بجان خریدم و بمبارزه بر علیه ظلم و ستم و برای آزادی میهن ادامه داده و سر از پا نمی شناختم ، تا روزیکه متوجه شدم ، این ره که می روند به نا کجا آباد ست
پدر بعد از دو هفته به بیمارستانی در نزدیکی محل سکونتش انتقال یافت و بعد از تقریبا یکماه سلامتی نسبی خود را باز یافت البته با عواقب سکته و تحت درمان دائمی
متاسفانه این داستان و سمفونی یک نواخت همچنان ادامه دارد ،
رژیم حاکم بر ایران ، در بی عدالتی و خونخواری و هرج و مرج به حکومت قرون وسطایی ش ادامه می دهد ،
مجاهدین هم هواداران و نفراتشان را با پولهای باد آورده و ایجاد تظاهرات در کشورهای مختلف سر گرم می کنند

❤6👎2🥴1

772 views09:49