شب نشيني هالو

«آن آشنا»

شاهزاده در گفت‌وگو با وال استریت ژورنال اعلام کرده اند که «تغییر در ایران در نهایت به دست خود مردم ایران رقم خواهد خورد»؛ و آنکه «ایده مداخله به سبک ونزوئلا از سوی آمریکا برای ایران ضروری نیست».

در سطح نظری، این گزاره که تغییر سیاسی باید محصول کنش داخلی جامعه باشد، گزاره‌ای زیبا بنظر می رسد. اما مسئله اصلی، نادیده‌گرفتن واقعیات عینی ایران است.

مردم ایران در شرایطی به‌ سر می‌برند که استخوان‌شان زیر فشار اقتصادی در حال خرد شدن است؛ رژیم به‌طور سیستماتیک به معترضان شلیک کرده و از کشتن ابایی نداشته و زندان‌ها به صحنه جنایت سازمان‌یافته بدل شده‌اند. اقتصاد کشور در آستانه فروپاشی ساختاری است و جامعه میتواند با فرسایش توان اعتراضی روبه‌ شود.

در چنین شرایطی، سخن گفتن از «عدم ضرورت فشار یا مداخله مؤثر بین‌المللی»، نه یک موضع عادی، بلکه یک انتخاب سیاسی با پیامدهای مشخص است. این موضع عملاً به معنای رها کردن ایرانیان سرکوب‌شده در برابر یک ماشین خشونت دولتیِ تا بن دندان مسلح است؛ ماشینی که نه محدودیت اخلاقی دارد و نه هزینه بین‌المللی پرداخت می‌کند.

بد نیست از خود بپرسیم که وظیفه یک رهبر و سیاست‌مدار، در زمانی که مردم کشورش تنها و با دست خالی در برابر یک دیکتاتور خونریز گرفتار شده‌اند، چیست؟ توصیه به غرب برای نادیده گرفتن کشته شدن مردم ایران و عدم مداخله؟ ای کاش ایشان از خود یک‌بار می‌پرسیدند که اگر مردم ایران می‌توانستند با دست خالی از پس این حکومت برآیند، چرا تا کنون و در طی این پنج دهه موفق به سرنگونی نشده‌اند؟

ای کاش از خود پرسش نمایند که منفعت این سخن، آن هم در مصاحبه با یکی از معتبرترین رسانه‌های غربی، به سود چه کسی است؛ خامنه‌ای یا مخالفانش در کف خیابان؟ آیا شاهزاده اندیشیده‌اند که چنین مواضعی، می تواند هزینه‌های سیاسی ترامپ جهت کمک به معترضان ایران را افزایش دهد؟

آیا بهتر نیست ایشان با فشار مستمر، هدفمند و هوشمند بر جامعه بین‌المللی و کشورهای غربی، برای افزایش هزینه‌های سرکوب، انزوای حقوقی و سیاسی رژیم، به یاری معترضان بشتابند؟ آیا بهتر نیست به‌جای توصیه به غرب برای عدم یاری‌ رساندن به معترضان ایرانی، از اپوزیسیون و تمامی نحله‌های فکری دعوت نمایند تا به اجماعی برای تأسیس یک اپوزیسیون متحد در دوران گذار دست یابیم؟ آیا بهتر نیست ایشان از ایرانیان مقیم خارج برای تجمع و راهپیمایی در حمایت از مردم ایران و رساندن صدای معترضان و قربانیان به گوش جامعه جهانی دعوت نمایند؟

وقتی این نقش ایفا نمی‌شود، منِ ایرانی چگونه باید این اظهار نظر را توجیه کنم؟

ای کاش شاهزاده شرح دهند، اگر غرب به یاری مردمی که هم‌اکنون در کف خیابان، با دست خالی، به مقابله با خامنه‌ای مشغول‌ اند بیاید، ایراد آن چه میتواند باشد؟ اینکه با کمک غرب رژیم را براندازیم، از عمر آن بکاهیم و جان جوانان بیشتری را نجات دهیم، چه اشکالی دارد؟ مگر فرانسه با حمایت ایالات متحده بر نازیسم غلبه نکرد؟ زیان آنکه یک ملت در مبارزه خود به حمایت ترامپ دلگرم‌تر و جسورتر شده و آتش قیام شعله ور گردد؛ یا در مقابل آن، نیروی سرکوب به دلیل تهدید ترامپ مایوس تر شود، دقیقاً کجاست که شاهزاده مطالبه ای مخالف آنرا دارند؟

این اظهار نظر را با الگوی رهبری ماچادوی ونزوئلائی مقایسه کنید. او با وجود تأکید بر نقش مردم، هرگز از مطالبه فشار حداکثری، تحریم‌های هدفمند، پیگردهای حقوقی بین‌المللی و حمایت، فشار و مداخله خارجی مؤثر عقب ننشست. او به‌ درستی دریافت که مردم بی‌سلاح در برابر دولت مسلح، بدون پشتوانه بین‌المللی، به فرسایش کشیده شده؛ یا حتی در صورت پیروزی، آن را نیز با تلفات انسانی سنگین تری به دست خواهند آورد.

مسئله بر سر مداخله نظامی کلاسیک نیست؛ بلکه بر سر مداخله مسئولانه، حقوق‌ محور و بازدارنده غرب در جهت حمایت از معترضان است؛ از تحریم‌های هوشمند و پیگردهای قضایی گرفته تا انزوای دیپلماتیک و سلب مشروعیت بین‌المللی از سرکوب‌ گران.

حتی در حقوق بین‌الملل نیز این موضوع تحت عنوان humanitarian intervention یا مداخله بشر دوستانه پیش‌بینی شده است. چگونه است که شاهزاده منکر نیاز مردم ایران به حمایت های بین المللی شده اند؟

انکار ضرورت این ابزارها، نه نشانه واقع‌گرایی است، نه نشانه صلح‌دوستی و نه سیاست‌مداری. تنها گذاشتن فرزندان ایران در برابر سرب داغ نیروهای جنایتکار خامنه‌ای را نمی‌توان مبارزه مدنی نامید. تاریخ نشان داده است که رژیم‌های توتالیتر نه با توصیه و پند اخلاقی، بلکه با افزایش هزینه و با مشت محکم عقب نشینی می کنند. هر کنش‌گر سیاسی که این اصل را نادیده بگیرد، خواسته یا ناخواسته به تداوم وضعیت موجود کمک خواهد کرد./ نیما بهرامی، ۱۶ دی ۱۴۰۴
#خیزش۱۴۰۴ #دهمین_روز #زن_زندگی_آزادی #تریبون_آزاد
🗣 ارتباط با ما: @wlftvopch

@wlftvch | تریبون آزاد

👍41❤21👎11👏1

4.06K views15:36