نامه محبوبه رضایی از زندان اوین: همچنان با شادی بیشتری دست در دست خواهرانم خواهم رقصید.

محبوبه رضایی، فعال سیاسی پادشاهی‌خواه محبوس در زندان اوین، در نامه‌ای با اشاره به برخی از واکنش‌ها به انتشار ویدیویی از رقص زنان این زندان، نوشته «از زندان اوین و با صدای بلند فریاد می‌زنم حکومتی که مجیدرضاها و نیکاها را به قتل رسانده با هیچ رقصی سفیدرو نخواهد شد.»

متن کامل نامه محبوبه رضائی به شرح زیر است:

«دوست ندارم گریه کنن، قرآن نخونن، نماز نخونن، شادی کنن!»
این جمله از مجیدرضا سنت ما برای مبارزه علیه ستم است. زندان به من آموخت که برای دستیابی به عدالت و آزادی پیش از هرچیزی می‌بایست متحد شد و نشکست، متحد شد و برخاست، برخاستن با جمع متکثری که با وجود اختلاف نظرهای متعدد همه بر سر یک چیز اجماع داریم: اینها باید بروند!
اگر رقصیدن در زندان برای عده‌ای حکم سفیدشویی جمهوری اسلامی را دارد باید از زندان اوین و با صدای بلند فریاد بزنم حکومتی که مجیدرضاها و نیکاها را به قتل رسانده با هیچ رقصی سفیدرو نخواهد شد. این گزاره‌ای برای به بیراهه بردن مبارزه ما علیه حاکمیت است و هرکس به آن دامن بزند همدست حکمرانان.
من از دیار رقص و پایکوبی‌ام!
قریب به دوسال است هزاران کیلومتر از خانواده‌ام دور هستم و از حق دیدار مادرم که تنها دارایی‌ام است محروم مانده‌ام اما این محرومیت‌هایما را خسته نخواهد کرد، همچنان با شادی بیشتری دست در دست خواهرانم خواهم رقصید.
نامه‌ام را با یادآوری شبی که حکم اعدام پخشان عزیزی صادر گردید به اتمام می‌رسانم؛ پخشان کل می‌کشید و با رقص فریاد میزدیم: سر برود، جان برود، آزادی از ایران نرود.
پاینده ایران
محبوبه رضایی، زندان اوین.


#محبوبه_رضایی #بند_زنان_اوین #بیانیه #رقص #زن_زندگی_آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech.

#توماج_صالحی
#مهسا_امینی
https://zil.ink/Mrhalloo

شب نشینی هالو 👇
@sh_n_halloo

بی‌خبری از محسن قشقایی، زندانی سیاسی سابق، چند روز پس از بازداشت مجدد

محسن قشقایی، جوانی که سال‌ها پیش به جرم اعتراض، زندان را تجربه کرده بود، بار دیگر بازداشت شده است. او روز ۲۵ بهمن، حوالی دانشگاه تهران، ناگهان در میان ازدحام نیروهای امنیتی ناپدید شد. تنها تماس کوتاهی با خانواده‌اش داشته؛ تماسی که در آن فقط گفته «ریختن سرم، بردنم»—و از آن لحظه تا امروز، هیچ خبری از او در دست نیست.

محسن سابقه زندان دارد، سابقه اعتراض دارد، سابقه ایستادن مقابل ظلم را دارد. اما آنچه این بازداشت را تلخ‌تر می‌کند، نه فقط بی‌خبری، بلکه تکرار خاطراتی است که برای او و خانواده‌اش یک کابوس تمام‌عیار بوده‌اند.

سال‌ها پیش، اردیبهشت ۱۳۹۳، وقتی که محسن در زندان بود، مادرش برای ملاقات او رفت، اما هرگز به خانه برنگشت. در راه بازگشت، تصادف کرد، کیفش دزدیده شد، هیچ‌کس او را نشناخت، و در بیمارستانی بی‌نام و نشان جان داد. محسن ۴۰ روز از مرگ مادرش بی‌خبر ماند. حالا، بعد از این همه سال، خانواده‌اش دوباره در همان تاریکی و بی‌خبری فرو رفته‌اند، دوباره همان اضطراب، همان ترس، همان سوال‌های بی‌جواب: محسن کجاست؟ چرا هیچ خبری از او نیست؟ چرا هیچ نهادی مسئولیت بازداشت او را بر عهده نمی‌گیرد؟

دوستانش در شبکه‌های اجتماعی نوشته‌اند محسن طنزی خاص، نگاهی تیزبین، و روحیه‌ای جسور داشت. حالا می‌ترسند که نکند همان شوخ‌طبعی‌اش در مقابل بازجوها، کار را برایش سخت‌تر کند. اما حقیقت تلخ این است که پشت همه این فکرها، تنها یک چیز باقی می‌ماند: ترس از سرنوشت نامعلومی که در انتظار اوست.

محسن قشقایی کجاست؟

صدای محسن قشقایی و سایر بازداشت‌شدگان گمنام باشیم.

#محسن_قشقایی
#یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech.

#زن_زندگی_آزادی
https://zil.ink/Mrhalloo

شب نشینی هالو 👇
@sh_n_halloo