شب نشيني هالو

اگر اعلیحضرت می خواهند کشور دچار تحول نشود باید فورا دست به اقدامات حادی بزنید؛
و به عنوان نمونه پیشنهاد های زیر را به اطلاع ایشان رساندم:
1-انحلال حزب رستاخیز
2- انحلال مجلسین شورا و سنا
3- توقیف دست کم 1500 نفر از مقامات بالای سیاسی و اقتصادی که در نظر مردم به فساد و سوء استفاده های کلان مادی مشهور هستند.
4- فرستادن عده زیادی از افراد خانواده سلطنتی (بجز طبقه اول) به خارج از کشور.
اینها بیشترشان به علت نفوذی که از طریق نزدیکی به مقام سلطنت داشتند،
در کارهای مالی و اقتصادی دخالت می کردند آقا،
و بیشتر مزایده ها و مناقصه ها نصیب آن ها و شریک هایشان می شد.
5- انتخاب یک نخست وزیر مورد احترام و اعتماد مردم و دادن اختیار کامل به او.
اما آقا! عکس العمل اعلیحضرت به این پیشنهاد ها که به خاطر مصالح کشور و منافع خودشان داده بودم،
این بود که به روزنامه ها دستور دادند
مقالاتی علیه من بنویسند،
به طوری که مطبوعات هم که از پیشنهادهای من مطلع شدند
و موافق آنها بودند جرات نکردند اسم مرا بیاورند،
چه رسد به آن که از نظریات من دفاع کنند
تا سرانجام شد آنچه می بایستی بشود،
به طوری که خودشان هم درک کردند آنچه که در کشور روی داده یک انقلاب است.
وقتی کار بالا گرفت آقا! اعلیحضرت یک روز مرا به کاخ سلطنتی خواستند و سئوال کردند:
- حالا چه باید کرد؟
عرض کردم:
سه سال پیش خدمتتان پیغام فرستادم این حزب رستاخیز را که نظر مردم نسبت به آن از حزب های دولتی «ملیون» و «مردم» هم بدتر است منحل کنید.
مجالس فرمایشی را که اعضای آن نماینده مردم نیستند تعطیل کنید.
رجال فاسد و بد نام را محاکمه کنید.
یک نخست وزیر مورد اعتماد مردم را روی کار بیاورید.
اعلیحضرت در جواب من می دانید چه گفتند آقا؟ گفتند:
تو می خواستی با استفاده از فرصت به دست آمده، دکتر مصدق بشوی یا مثل قوام السلطنه همه قدرت ها را در دست بگیری؟
عرض کردم:
قربان، اگر هم آنچه می فرمایید درست باشد،
مگر دکتر مصدق چه می گفت جز آنکه به شما می گفت: «اعلیحضرت، شما فقط سلطنت کنید،
کار سیاست را به ما واگذار کنید.
اگر ما اشتباه کردیم، ما را می توانید عوض کنید،
اما اشتباه شما برایتان گران تمام می شود.»
قوام السلطنه هم می گفت:
«طبق قانون اساسی، شاه مسئولیت ندارد، همه مسئولیت ها با وزراست.
بنابراین اجازه بدهید کارها را ما بکنیم و مسئولیت ها گردن ما باشد.
جوابش را هم در موقعش به خودتان می دهم .»
آقا! وقتی که من سفیر ایران در آمریکا بودم (1336)،
اعلیحضرت به دعوت «آیزنهاور» به آنجا تشریف آوردند.
روزنامه ها در باره سفر اعلیحضرت مقالاتی نوشتند.
ضمنا در باره من هم مطالبی می نوشتند و به عنوان آن که سفیر ایران در آمریکا فرد مشخصی است، از من تعریف می کردند.
یک روز اعلیحضرت به من گفتند:
- مثل این که روزنامه نویس های اینجا به عنوان یک ایرانی فقط شما را می شناسند؟
سوال کردم:
- چطور اعلیحضرت؟
جواب دادند:
- آخر همه اش از شما تعریف می کنند.
مثل آن که شخص لایق دیگری در کشور ما وجود ندارد؟
آقا جان، من از این حرف خیلی جا خوردم.
اما از همان زمان حرف هایی را که دیگران جرات نمی کردند بر زبان بیاورند می گفتم.
آن روز هم جواب دادم:
- یعنی اعلیحضرت می فرمایند به روزنامه های اینجا پول بدهم که به من فحش بدهند؟
در اثر همین چیزها بود که مرا در اسفند 1336 قبل از پایان مدت ماموریتم به تهران احضار کردند.
آخر مگر می شود آقا؟
آدم از یادآوری بعضی حرف ها ناراحت می شود،
آدم آتش می گیرد.
آن موقع اعلیحضرت هی می گفتند:
- من به حرف مردم اهمیت نمی دهم، هر کاری را که خودم به صلاح مملکت بدانم انجام می دهم.
و چند نفر از رجال را هم که می خواستند با ایشان تذکر بدهند، از کار بیکار کردند.
در زمان انقلاب که مردم به کوچه و خیابان ها ریختند و علیه شاه شعار دادند،
یک روز اعلیحضرت که مرا احضار کرده بودند پرسیدند:
- اینها کی هستند؟ از کجا آمده اند؟
عرض کردم:
- اعلیحضرت، اینها همان مردمی هستند که شما می گفتید اعتنایی به آنها ندارید و به حرفشان اهمیت نمی دهید.
آنوقت آقا، دیدم گفتن این حرف ها بدون آن که دیگر تاثیر داشته باشد باعث ناراحتی شان می شود،
چون شاه در آن روزها روحیه اش را سخت باخته بود.
در دلم گفتم:
«آخر آقا جان، شما که پادشاه در و دیوار و کوچه و خیابان نبودید، پادشاه این مردم بودید.
سال ها به آن ها اهمیت ندادید،
حالا دارند تلافی می کنند.
هی می گفتند من با مردم کاری ندارم،
حالا مردم با شما کار دارند.
هی می گفتند من می خواهم مردم را با اردنگی جلو ببرم،

👍57👎4👏2❤1

9.1K views06:23