بیانیه‌ی دانشجویانِ ایران — فروردینِ ۱۴۰۵

شریف می‌سوزد. اینترنت قطع است. پل فرو ریخته. و همان دستگاه، همان حرف را می‌زند.

ما دیگر سکوت نمی‌کنیم.

این بیانیه را بخوانید. اگر صدایتان با ماست، امضا کنید.
بیانیه ی دانشجویان ایران
خطاب به وجدان این سرزمين و تاريخ آن
ما، دانشجویان دانشگاه های سراسر ایران، این بیانیه را امضا می کنیم.
دانشگاه امیرکبیر · دانشگاه تهران · دانشجویان دانشگاه صنعتی شريف
دانشگاه صنعتی اصفهان · دانشگاه الزهرا · دانشگاه علم وصنعت
دانشگاه شیراز · دانشگاه مشهد · دانشگاه تبريز · دانشگاه اصفهان
دانشگاه زاهدان · دانشگاه کرمانشاه · دانشگاه اهواز
و هر دانشجوی ایرانی—از تهران تا برلين، از شريف تا سیدنی
فروردین ۱۴۰۵
این سرزمين متعلق به هيچ گفتمانی نیست، متعلق به هر کسی است که در آن نفس می کشد.

🔗iranazad.me
iranazad.online
iranazad.tech

#بیانیه_دانشجویان #شریف #ایران
@marzockacademy

چرا سران اصلی سپاه هنوز زنده‌اند؟.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo

جلد یازدهم اشعار آقای هالو (جدید) به همراه ده جلد قبلی به زینت طبع آراسته شد. (یعنی چاپ شد😁)
دوستان علاقمند در خارج کشور، در تلگرام
T.me/soshalloo
پیام بگذارند.
سپاسمندم.

‏ناظر «Middle East Forum»
‏رهبران اپوزیسیون ایران باید درس شریف علی را به یاد داشته باشند
‏وقتی تغییر رژیم در ایران رؤیایی دور بود، سیاست‌بازی جایگاهی داشت؛ اما اکنون که تحقق آن نزدیک می‌شود، بازی‌های سیاسی نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت
‏۱۵ مارس ۲۰۲۶
‏نوشتهٔ مایکل روبین
https://www.meforum.org/mef-observer/iranian-opposition-leaders-should-remember-the-lesson-of-sharif-ali
‏رضا پهلوی و مشاورانش همچنان تلاش می‌کنند به‌تنهایی پیش بروند. در حالی که برای دهه‌ها، برند ولیعهد پیشین ایران بر ائتلاف‌سازی استوار بود، حلقه کنونی مشاوران او بیشتر بر کنترل متمرکز و اقتدارگرایانه تأکید دارد. در همین حال، برخی اعضای «کنگره آزادی ایران» که نهادی نمایندگی‌گراتر و کثرت‌گرا‌تر است، همچنان به بازی‌های سیاسی ادامه می‌دهند؛ برای کسب برتری در میان شرکای ائتلاف مانور می‌دهند، از احزاب دیگر انتقاد می‌کنند و اولتیماتوم‌های داخلی صادر می‌کنند. چنین سیاست‌بازی‌هایی زمانی که تغییر رژیم در ایران رؤیایی دوردست بود، جایگاهی داشت؛ اما اکنون که تحقق آن در حال نزدیک شدن است، رهبران ایرانی که به چنین بازی‌هایی مشغول‌اند خطر آن را دارند که پیروزی را از چنگ خود به شکست تبدیل کنند. در حالی که آنان لاف می‌زنند و تهدید به عدم همکاری می‌کنند، باید شریف علی بن الحسین را به یاد بیاورند. اگر ندانند او که بود، در واقع بدون آن‌که متوجه باشند نکته‌ای را ثابت کرده‌اند.

‏در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، هنگامی که جنگ و تغییر رژیم در عراق نزدیک می‌شد، دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا تلاش فوق‌العاده‌ای کردند تا گروه‌های اپوزیسیون عراقی را وادار به همکاری با یکدیگر کنند. این کار دشواری بود. نه‌تنها بوروکراسی‌های مختلف آمریکا—وزارت خارجه، پنتاگون و سازمان اطلاعات مرکزی—با وحدت هدف به مسئله عراق نزدیک نمی‌شدند، بلکه هر کدام نیز درباره این‌که پس از تغییر رژیم چه کسی باید کشور را اداره کند، دیدگاه‌های متفاوتی داشتند.

‏چندین گرایش و چشم‌انداز رقیب وجود داشت. برخی اصیل بودند و پروژه برخی دیگر کاملاً توسط سرویس‌های اطلاعاتی خارجی هدایت می‌شد. احزاب کرد امیدوار بودند خودمختاری خود را رسمیت ببخشند و شاید حتی به استقلال دست یابند، در حالی که «جبهه ترکمن‌های عراق» که از سوی آنکارا هدایت می‌شد، به‌طرزی عجیب ادعا می‌کرد اکثریت جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهد. «شورای عالی انقلاب اسلامی در عراق» یک حکومت دینی شیعی را در نظر داشت. «حزب الدعوه عراق»، با شاخه‌های لندن و تهران خود، به دنبال حکمرانی مذهبی‌تر بود. «توافق ملی عراق» که توسط بعثی سابق ایاد علاوی تأسیس شد، جامعه‌ای سکولارتر می‌خواست. او که از سوی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا حمایت می‌شد، به دنبال همکاری با بسیاری از قبایل عرب سنی در استان الانبار بود؛ قبایلی که بسیاری از آن‌ها ابتدا از شورش حمایت کردند و سپس در دوران افزایش نیروهای آمریکایی موضع خود را تغییر دادند. در همین حال، احمد چلبی نیز به عنوان رئیس «کنگره ملی عراق»—گروهی چتری که در سال‌های نخست با کمک‌های مالی آمریکا پشتیبانی می‌شد—ادعای رهبری داشت.
‏شریف علی نیز یکی دیگر از چهره‌های مهم سیاسی بود. او وارث تاج‌وتخت هاشمی عراق به شمار می‌رفت. پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، «جامعه ملل» عراق را به‌عنوان قلمرو قیمومت به بریتانیا واگذار کرد. شورش عراق در سال ۱۹۲۰ این طرح را مختل کرد و پادشاهی عراق شکل گرفت؛ در حالی که بریتانیا عملاً اداره آن را تحت شرایط پیمان انگلو–عراقی ۱۹۲۲ در دست داشت. بریتانیا فیصل اول، رهبر هاشمی قیام عربی دوران جنگ جهانی اول در حجاز، را پس از دوره کوتاه و ناموفق پادشاهی‌اش در سوریه به‌عنوان پادشاه عراق منصوب کرد. فیصل اول، پسرش غازی اول و نوه‌اش فیصل دوم تا انقلاب ۱۹۵۸ بر عراق حکومت کردند. سربازان شورشی عراقی پادشاه، ولیعهد و چند عضو دیگر خاندان سلطنتی را کشتند؛ تنها همسر ولیعهد، شاهزاده هیام، زنده ماند. هنگامی که عراقی‌ها ابتدا تحت حکومت جمهوری و سپس تحت رژیم بعث رنج می‌بردند، نوستالژی برای سلطنت افزایش یافت. در چنین فضایی بود که شریف علی—که پسرخاله مادری فیصل دوم بود—ادعای خود را مطرح کرد.

‏شریف علی فردی باهوش، ظریف و خوش‌برخورد بود. او یکی از اعضای «گروه هفت»—گروه‌های برجسته عراقی و کرد عراقی که ایالات متحده و بریتانیا پیش از جنگ با آنان همکاری می‌کردند—به شمار می‌رفت. او در همه کنفرانس‌ها و نشست‌ها شرکت می‌کرد، اما هنگامی که صدام حسین سقوط کرد، از پیوستن به شورای حکومتی خودداری کرد. چند عامل در این تصمیم او نقش داشت. نخست این‌که تصور می‌کرد اگر کارت ملی‌گرایی عراقی را بازی کند و از کسانی که با ایالات متحده همکاری می‌کنند فاصله بگیرد، مزیت رقابتی به دست خواهد آورد.

او همچنین استدلال می‌کرد که سلطنت نهادی وحدت‌بخش است و نباید در سطحی برابر با سیاستمداران زیر دست خود بنشیند. بنابراین هنگامی که «اداره موقت ائتلاف» شورای حکومتی عراق را به عنوان رهبری چرخشی در دوره انتقالی تشکیل داد، او نپذیرفت.

‏این برای او اشتباهی سرنوشت‌ساز بود. شورای حکومتی نهادی مضحک بود، اما به پایه‌ای تبدیل شد که نظام سیاسی جدید عراق بر آن شکل گرفت. شریف علی جا ماند و بدون منابع قدرت، نتوانست حمایت و امتیاز توزیع کند. پیروانش به‌زودی از میان رفتند. این‌که کارکنانش—که او به شکلی افراطی به آنان وفادار بود—بی‌کفایت بودند، تنها سقوط او را سریع‌تر کرد؛ شباهتی ناراحت‌کننده با وضعیت کنونی رضا پهلوی. در عرض یک یا دو سال، شریف علی از مدعی رهبری عراق به فردی بی‌اهمیت تبدیل شد. هنگامی که شریف علی در سال ۲۰۲۲ درگذشت، اندک عراقی‌ای متوجه شد.

‏اپوزیسیون ایران باید به این نکته توجه کند. پهلوی شاید چهره‌ای برجسته باشد، اما اشتباهات او و رفتارهای مشاورانش صعود او را دشوارتر کرده است، اگر نگوییم کاملاً او را از رقابت خارج کرده است. «کنگره آزادی ایران» فرصتی برای رشد دارد، اما تلاش هر عضو برای برخورد سخت با دیگر اعضا یا صدور اولتیماتوم ممکن است غرورهای ایرانی را راضی کند، اما در عرصه گسترده‌تر سیاست آن‌ها را بی‌اعتبار خواهد کرد؛ زیرا چنین رفتارهایی تنها به استدلال کسانی کمک می‌کند که به دنبال سناریویی شبیه ونزوئلا هستند. شریف علی فرصت خود را در عراق از دست داد. این‌که بسیاری از گروه‌های ایرانی حال‌وهوای واشنگتن و میزان صبر کسانی را که آماده کمک به آن‌ها هستند به‌درستی درک نمی‌کنند، نشان می‌دهد تاریخ می‌تواند دوباره تکرار شود.

https://x.com/mrubin1971/status/2033175326742786493?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q

یک عکس و صد پیام!
​هم‌میهنان؛
توقف یا پایان جنگ، به‌تنهایی راه‌حل مشکلات نخواهد بود! به بیانیه‌ دانشجویان دانشگاه‌های ایران۱ نگاهی بی‌اندازید متوجه خواهید شد که این رژیم تبهکار است که باید متوقف و ساقط شود؛ و این ماموریت مهمی است که ما، مردم ایران، باید به انجام برسانیم.
​جنگ تحمیلی، شرایط مبارزان راه آزادی ملت را به‌شدت تضعیف کرده است؛ هرچند پیش از جنگ نیز، جریان‌های تمامیت‌خواه و سلطنت‌طلب ضربات سختی بر پیکر مبارزان و رهبران میدانی و اجتماعی وارد کرده بودند و همچنان به این رویه ادامه می‌دهند.
​برای سرنگونی رژیم تبهکار حاکم، نخستین گام، پذیرش ضرورت براندازی است. پس از آن است که چگونگی، ابزارها و نیروهای لازم برای دستیابی به این هدف، نمایان و تعریف خواهند شد.
​پاینده و سربلند باد ایران و ایرانی 🌹✌️
اکبر کریمیان

https://t.me/akbar_karimian/3060

۱- https://t.me/akbar_karimian/3061

این صحنه را ببینید و انرژی بگیرید.

#زن_زندگی_آزادی

شب نشینی هالو 👇
T.me/sh_n_halloo