👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

فراخوان سراسری برای تظاهرات و حمایت از مردم مظلوم آبادان و خوزستان
یکشنبه ساعت ۲۰.۰۰

کرمانشاه: میدان آزادی،گاراژ، سه راه مسکن، بلوار طاق بستان
بانه: میدان هنر- سینما اربابا، میدان جهاد
سنندج: میدان اقبال
جوانرود: خیابان سیل بند
سرپل ذهاب: میدان خمینی
مهاباد: چهار راه آزادی
بوکان: فلکە فرمانداری
سردشت: میدان سپاه
اشنویە: میدان انقلاب
پیرانشهر: پنج راه استقلال
ارومیە: اسلام آباد
مریوان: چهارراه بیمارستان فجر
پاوە: میدان شهدا
دیواندرە: میدان قلم
ایلام: میدان کشوری
شاباد: میدان خمینی
قصر شیرین: میدان مهدیە
گیلان غرب: میدان جمهوری اسلامی
دالاهو: میدان خمینی
ربط: چهار راه نوروزی
دهگلان: میدان معلم
قروە: میدان اتحاد
کنگاور: میدان آزادی
هرسین: میدان آزادی
نقدە: میدان اصلی محلە کوردھا
سنقر: میدان ساعت
شیروان: چرداول، مقابل مسجد جامعە
زرینە: میدان اصلی شهر
دهلران: میدان انقلاب
مهران: چهارراه برق
ملکشاهی: میدان شهدا
صحنە: میدان مولوی
بیستون: میدان اصلی شهر
روانسر: چهارراه زمینهای شهر
نودشە: میدان دارە
ثلاث باباجانی: میدان معلم
کامیاران: چهارراه
نقدە: میدان شهدا
قوچان: میدان آزادی
شیروان: چهار راه قائم
اسفراین: میدان توحید
بجنورد: میدان شهید
فاروج: میدان اصلی شهر
تهران: همزمان میادین ولیعصر، تجریش، انقلاب، امام حسین، آزادی، هفت تیر،هفت حوض نارمک، صادقیه،ونک
کرج: فلکه اول گوهردشت، میدان حصارک،بلوارجمهوری
اصفهان: دروازه دولت، سی و سه پل، میدان انقلاب،میدان شهدا،میدان امام، خاقانی، خانه اصفهان شروع از مقابل پاساژ پنج طبقه
شیراز: (میدان شهرداری،شروع از روبروی ارگ و خیابان داریوش)، فلکه ستاد،میدان کوزه گری،میدان ارم،خیابان ستارخان
یاسوج: میدان هفت تیر،میدان انقلاب، میدان جهاد
خرم آباد:اطراف دریاچه کیو،میدان دانشجو،میدان آزادی
دزفول:روبروی سبز قبا
شهرکرد:خیابان های منتهی به استانداری
اراک:خیابان عباس آباد مقابل امام زاده، میدان شهدا، میدان شورا
ایذه: چهار راه اصلی شهر
مشهد: میدان شهداء،سه راه راهنمایی، احمدآباد،هاشمیه و آزادشهر(پارک ملت) میدان پنج راه-هفده شهریور،میدان ده دی، خیابان امام رضا،(میادین اصلی)
تبریز:میدان ساعت (ساعت قاباغی)، میدان شهدا،میدان نماز
ارومیه:ایالت ،چهارراه عطایی، گول اوستی و میادین شلوغ
اردبیل:میدان شریعتی، مصلی و شورابیل،میدان شهدا و خیابان های اطراف آن
بندرعباس:جلو ستاره جنوب، فلکه شهدا، چهارراه فاطمیه
کرمان:میدان کوثر، شروع از خیابان های اطراف آن
ساوه و نسیم شهر:میدان هفت تیر
قائم شهر:پارک ولیعصر
دزفول:روبروی سبز قبا
فسا:میدان غدیر
داراب:پارک حاشیه
کازرون:میدان شهدا
نیریز:میدان ۱۵خرداد
استهبان:فلکه آبشار
جهرم:خیابان فرمانداری
فیروز آباد:میدان امام
قائم شهر:پارک ولیعصر
نجف آباد:باغ ملی
زاهدان:میدان امام علی، میدان آزادی
همدان:به ترتیب استانداری و بوعلی، شروع تجمع از خیابان های اطراف
ایرانشهر:بلوار بلوچ،مقابل فرمانداری، شروع از خیابان های اطراف
خاش:فلکه فرمانداری-فلکه انار
چابهار:تقاطع بلوار امام
سراوان:فلکه قدس
زابل:فلکه فرمانداری
قهدریجان:میدان امام حسین
ابهر: میدان انقلاب
سمنان:میدان سعدی، میدان امام رضا، شروع و محل تجمع از خیابان آن
رفسنجان:میدان شهدا
بهشهر:پارک ملت
ملایر:پارک چمران
یزد:فرمانداری،میدان نعل اسبی،برج ساعت،خیابان قیام
شاهین شهر:سه راه‌ فردوسی
باغ ملک:میدان اصلی شهر
قم:فلکه صدوقی
شاهرود:میدان اصلی،میدان امام
آستارا:خیابان حکیم نظامی
خمینی شهر: میدان امام
آبادان:پارک شاپور
آغاجاری:میدان اصلی شهر
امیدیه:میدان اصلی شهر
اندیکا:میدان اصلی شهر
بندرانزلی:خیابان گلستان
لاهیجان:مرکز شهر
ورامین:میدان امام خمینی
پاکدشت:میدان پارچین
بابل:باغ فردوس
شهرضا:فلکه مرکزی
نهاوند:از میدان ابوذر به سمت میدان امام
اندیمشک:مرکز شهر
فسا:فلکه غدیر
اهواز: کیانپارس- کمپلو- میدان ساعت - زیتون کارمندی میدان پارک - پادادشهر فلکه دلفین
ایذه: مرکز شهر (میدان اصلی)
باغ‌ملک:میدان اصلی
باوی:میدان اصلی
حمیدیه:میدان اصلی
خرمشهر:بازارماهی فروش ها
دزفول:سبزه قبا
دشت آزادگان:میدان اصلی
رامشیر:مرکز شهر
رامهرمز:مرکز خرید به سمت طالقانی غربی
شادگان:چهارراه خیابان امام خمینی و بهشتی
شوش:میدان خزایی-خیابان دانش
شوشتر:میدان ۱۷ شهریور
گتوند:خیابان امام-روبروی بانک ملی
لالی:مرکز خرید به سمت بانک ملت
نیشابور:میدان ایران،شروع اعتراض از خیابان های اطراف آن
بروجرد:میدان تختی
مسجدسلیمان:فلکه باشگاه مرکزی
هفتکل:روبروی بانک ملی
مرودشت: فلکه شهرداری
کاشان:میدان جهاد
هشتگرد:مصلی روبروی فرماندارى
تبریز: میدان ساعت، میدان نماز ، چهارراه شریعتی
خرمشهر میدان مطهری
آبادان محل حادثه متروپل
لطفان اطلاع رسانی بفرمایید

👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

"ثمر توهم شاعرانه در جهان واقعى"
💥
شاید هیچ ملتی در جهان به اندازۀ ما شعر نگفته باشد و شاعرانه نزیسته باشد.
دست‌کم نیمی از باورهای دینی و فرهنگی ما در آشپزخانۀ ذوق و قریحۀ شاعران پخت‌وپز شده و سپس در جامعه جامۀ باور پوشیده است.
پس تصميم گرفتم
در مورد خيالپردازى يا قوه "تخيل" در شعر چند سطر قلمى نمايم .
💥آرى تخيل جان‌مایۀ شعراست ، ابزارى براى سرايش و كشاندن ذهن خواننده به نقطه دلخواه شاعر است . اگر ما ملتى اهل تخيّل و مبالغه هستيم از آن رو است که همواره شاعرانه مى اندیشیم و غزلخوان در صحرای خیال گام مى زنيم .
💥امّا
اما اگر كسى و بويژه مسئولى بخواهد مشكلات جهان واقعى را با تخيلات شاعرانه حل و فصل نمايد سرانجام خوبى نخواهد داشت .چون تخيل گاهی به بیراهه‌ می‌رود و انسان راهم باخود مى برد و در هپروتى بى انتها رها مى كند .
به خدا پناه باید برد از روزی که تخیل، از آسمان فرود آید و زمام زمین را در دست گیرد. (كه گوئى فرو آمده)
آیا تخيلى شاعرانه نیست وقتی که سرپناه سوخته و بی‌رونق خویش را پایتخت جهان می‌بینیم؟ يا از مقامی زمینی و سیاسی، معشوقی آسمانی و مقدس می‌سازیم؟
تخيل براى سرودن شعر خوبست و لازم و حافظ را می‌سزد و مى زيبدکه بگوید: «جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی»؛ چون شاعر است ، ولى يك مسئول را نسزد و نبايد فتوای شاعرانه بدهد.
💥
شاعرانه‌تر از این چیست که مسئولى بخواهد با چند مفهوم ساده و تعدادى قاعده در احکام و عقاید و اخلاق، تمدن بسازد و بخيال خود ، فلک را سقف بشکافد و طرحی نو دراندازد ؟
دانش‌ها و دانشمندان در برابر هیچ دشمنی بر خود نمی‌لرزند جز در برابر تناقضها ، اما شاعران از عهدۀ هر تناقضی برمی‌آیند.
درویشی را با خرسندی جمع می‌کنند(خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی) و در عین تنگ‌دستی، از عیش و مستی سخن می‌گویند(در عین تنگ‌دستی در عیش کوش و مستی) و از فنا به بقا می‌رسند.
💥
تنها شاعر است که می‌تواند در خانه‌ کلنگی و فروریخته اش بنشیند و در خیال خویش تمدنی بزرگ بسازد و بر طبل بى نيازى از همه دنيا بکوبد.
خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای
همه اين خيالات و توهومات كه از تخيل سرچشمه مى گيرد شايد بكار شاعر بيايد ، ولى در جهان واقعى و جدى و بى رحم چه ؟!
دریغا که جهان، واقعيتى از هشیاری و بیداری است.
كاش آنان كه بايد ، باور كنند .
💥
چه خیال‌پردازی بدى است
هوس تغییر وضع موجود بدون هیچ تغییری در هیچ ساختار و جایگاهی؟
☘️ م - درويش
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

تا آخر کلیپ را ببینید
پیرزن به این شیراوژنی ندیده بودم

👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

یک امدادگر میان این جمعیت می‌بینید؟
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

مصاحبه تاریخی دکتر بهزادی با دکتر امینی،





مجله سپید و سیاه را شادروان دکتر بهزادی (1) یکی از روزنامه نگاران چیره دست ایران بنیانگذاری کرد
و سردبیر آن بود.
در سال 1358 که فضای آزاد مطبوعاتی و رسانه ای تحت تاثیر انقلاب 57 در ایران حاکم بود
دکتر بهزادی (بعنوان خبرنگار ناشناس و خارجی) مصاحبه ای تاریخی با علی امینی کرد و منتشر ساخت،
که باز خوانی آن 41 سال پس از آنتشار و در شرایطی که جمهوری اسلامی اکنون در آن قرار دارد بسیار خواندنی است.
دکتر بهزادی برای آن که متهم به مصاحبه با نخست وزیر شاه نشود،
این مصاحبه تاریخی را که بارها باید برای بعضیها خواند بنام یک خبرنگار خارجی که به زبان فارسی تسلط داشته منتشر کرد.
علی امینی نخست وزیر اصلاح طلب شاه در آغاز دهه 40 بود.
در سال انقلاب شاه سعی کرد یکبار دیگر علی امینی را راضی به قبول نخست وزیری کند
اما او زیر بار نرفت و به شاه گفت که "زمان از کف رفته است!".
خبرنگار: جناب آقای دکتر امینی، با توجه به این که سالها در سیاست این کشور وظایف مهمی به عهده داشتید
و در سال 1340 در یکی از روزهای بحرانی کشور به مقام نخست وزیری رسیدید
و توانستید با اقدامات خود بر آشوبی که کشور را فراگرفته بود مسلط شوید،
ضمنا با آگاهی از این موضوع که در ماه های آخر تا آخرین روز که شاه کشور را ترک کرد از مشاورین نزدیک او بودید،
به نظر شما چه چیزهایی باعث شروع نهضت و اوج گیری انقلاب شد؟
آن هم در زمانی که بسیاری از سیاستمداران خارجی ایران را جزیره ثبات می نامیدند
و زیاد شدن درآمد نفت باعث شده بود وضع مردم از نظر مالی بهبود پیدا کند و دارای رفاه نسبی شوند.
دکتر امینی با لهجه خاصی که نسل های گذشته با آن آشنایی دارند
و با توجه به این که او همیشه، چه در هنگام سخنرانی در پشت میکروفون، چه موقع مکالمه دو نفری،
با صدای بلند و تند تند حرف می زد
و دائم در میان صحبت طرف را «آقا» می نامید
و دنباله کلمه «آقا» را هم می کشید، چنین پاسخ داد:
- بنده «آقا» در جواب حرف های شما که سؤال اغلب مردم ما هم هست باید بگویم:
از چندین سال قبل از این وضع را پیش بینی می کردم.
وقتی هم که درآمد نفت به طور غیر منتظره ای زیاد شد
و دیدم دولت به جای صرفه جویی و صرف درآمدهای نفت در کارهای تولیدی
شروع به دست و دلبازی های بی مورد و افزایش واردات و خرید اسلحه کرده،
به شدت نگران اوضاع شدم.
آقا! حتی در سال 1354 به اعلیحضرت پیغام دادم،
اوضاع کشور به حد انفجار رسیده و اگر اقدامات حادی صورت نگیرد همه چیز منفجر خواهد شد (2).
وقتی وضع مالی مردم خوب شد
و تمام روز را در فکر تامین آب و نان و اجاره مسکن و مشکلات دیگر نبودند،
طبیعی است که به خود بیایند و به فکر کمبودهای دیگر بیفتند.
دستگاه می باید برای این موضوع فکری می کرد آقا.
آن روزها کمبود بزرگ مردم نداشتن آزادی بود،
غیر از آن، مردم از دستگاه های امنیتی وحشت داشتند که هر وقت هر کس را می خواستند می گرفتند.
پس کشور برای قبول یک نهضت بنیادی آمادگی داشت.
مساله دوم این بود که درآمد به طور عادلانه تقسیم نمی شد.
به اکثریت مردم مقداری می رسید،
در حالی که یک اقلیت فاسد بیشترین درآمدها را به خود اختصاص داده بودند.
برای نمونه همسر یک سناتور کارخانه دار ششصد هزار تومان به یک مجله زنانه داد
که 24 ساعت از زندگی او را از هنگام بیدار شدن از خواب و صرف صبحانه و رفتن به خرید، به سلمانی، به خیاطی، به استخر، و به مهمانی با لباس های آخرین مد و جواهرات گرانبها چاپ کند.
یا مراجعه فرح به جواهر فروشی کارتیه پاریس
که از یک قطعه جواهرات با قیمت 2میلیون تومان خوشش آمد
خواست بخره، مدیر اونجا گفت:
که یک خانم ایرانی قبلاً این را سفارش داده و پیش خرید کرده!
که بعداً معلوم شد همسر تیمسار رمزی فرمانده نیروی دریایی وقت بوده
که از محل خریدهای نظامی به ثروت بالایی رسیده بود!
اگر در فرنگ از این کارها می کنند، تاثیر منفی ندارد،
چون اولا کسی با یک فرمان یا دادن پول به حزب سناتور نمی شود آقا.
هیچکس هم بدون حساب و کتاب در عرض مدت کوتاهی با هیچ و پوچ به ثروت نمی رسد.
در ضمن در آن سال ها یک نسل از جوانان به وجود آمده بودند
که تحت تاثیر تبلیغات مذهبی که زمینه آن از چندین سال قبل در کشور فراهم شده بود
از محیط مادی و بی بند و باری در کشور به ستوه آمده بودند.
می دانید آقا! در اروپا و آمریکا هم دلزدگی از محیط مادی و گرایش به مذهب و مسائل معنوی رو به رشد است.
این جوانان با آن که از بهبود وضع اقتصادی کشور متنفع می شدند،
اما فقط به آن قانع نبودند و توقعات و انتظارات بیشتری داشتند.در سال 1354 با توجه به اوضاع روز، به شاه پیغام دادم کشور در حال انفجار است.

اگر اعلیحضرت می خواهند کشور دچار تحول نشود باید فورا دست به اقدامات حادی بزنید؛
و به عنوان نمونه پیشنهاد های زیر را به اطلاع ایشان رساندم:
1-انحلال حزب رستاخیز
2- انحلال مجلسین شورا و سنا
3- توقیف دست کم 1500 نفر از مقامات بالای سیاسی و اقتصادی که در نظر مردم به فساد و سوء استفاده های کلان مادی مشهور هستند.
4- فرستادن عده زیادی از افراد خانواده سلطنتی (بجز طبقه اول) به خارج از کشور.
اینها بیشترشان به علت نفوذی که از طریق نزدیکی به مقام سلطنت داشتند،
در کارهای مالی و اقتصادی دخالت می کردند آقا،
و بیشتر مزایده ها و مناقصه ها نصیب آن ها و شریک هایشان می شد.
5- انتخاب یک نخست وزیر مورد احترام و اعتماد مردم و دادن اختیار کامل به او.
اما آقا! عکس العمل اعلیحضرت به این پیشنهاد ها که به خاطر مصالح کشور و منافع خودشان داده بودم،
این بود که به روزنامه ها دستور دادند
مقالاتی علیه من بنویسند،
به طوری که مطبوعات هم که از پیشنهادهای من مطلع شدند
و موافق آنها بودند جرات نکردند اسم مرا بیاورند،
چه رسد به آن که از نظریات من دفاع کنند
تا سرانجام شد آنچه می بایستی بشود،
به طوری که خودشان هم درک کردند آنچه که در کشور روی داده یک انقلاب است.
وقتی کار بالا گرفت آقا! اعلیحضرت یک روز مرا به کاخ سلطنتی خواستند و سئوال کردند:
- حالا چه باید کرد؟
عرض کردم:
سه سال پیش خدمتتان پیغام فرستادم این حزب رستاخیز را که نظر مردم نسبت به آن از حزب های دولتی «ملیون» و «مردم» هم بدتر است منحل کنید.
مجالس فرمایشی را که اعضای آن نماینده مردم نیستند تعطیل کنید.
رجال فاسد و بد نام را محاکمه کنید.
یک نخست وزیر مورد اعتماد مردم را روی کار بیاورید.
اعلیحضرت در جواب من می دانید چه گفتند آقا؟ گفتند:
تو می خواستی با استفاده از فرصت به دست آمده، دکتر مصدق بشوی یا مثل قوام السلطنه همه قدرت ها را در دست بگیری؟
عرض کردم:
قربان، اگر هم آنچه می فرمایید درست باشد،
مگر دکتر مصدق چه می گفت جز آنکه به شما می گفت: «اعلیحضرت، شما فقط سلطنت کنید،
کار سیاست را به ما واگذار کنید.
اگر ما اشتباه کردیم، ما را می توانید عوض کنید،
اما اشتباه شما برایتان گران تمام می شود.»
قوام السلطنه هم می گفت:
«طبق قانون اساسی، شاه مسئولیت ندارد، همه مسئولیت ها با وزراست.
بنابراین اجازه بدهید کارها را ما بکنیم و مسئولیت ها گردن ما باشد.
جوابش را هم در موقعش به خودتان می دهم .»
آقا! وقتی که من سفیر ایران در آمریکا بودم (1336)،
اعلیحضرت به دعوت «آیزنهاور» به آنجا تشریف آوردند.
روزنامه ها در باره سفر اعلیحضرت مقالاتی نوشتند.
ضمنا در باره من هم مطالبی می نوشتند و به عنوان آن که سفیر ایران در آمریکا فرد مشخصی است، از من تعریف می کردند.
یک روز اعلیحضرت به من گفتند:
- مثل این که روزنامه نویس های اینجا به عنوان یک ایرانی فقط شما را می شناسند؟
سوال کردم:
- چطور اعلیحضرت؟
جواب دادند:
- آخر همه اش از شما تعریف می کنند.
مثل آن که شخص لایق دیگری در کشور ما وجود ندارد؟
آقا جان، من از این حرف خیلی جا خوردم.
اما از همان زمان حرف هایی را که دیگران جرات نمی کردند بر زبان بیاورند می گفتم.
آن روز هم جواب دادم:
- یعنی اعلیحضرت می فرمایند به روزنامه های اینجا پول بدهم که به من فحش بدهند؟
در اثر همین چیزها بود که مرا در اسفند 1336 قبل از پایان مدت ماموریتم به تهران احضار کردند.
آخر مگر می شود آقا؟
آدم از یادآوری بعضی حرف ها ناراحت می شود،
آدم آتش می گیرد.
آن موقع اعلیحضرت هی می گفتند:
- من به حرف مردم اهمیت نمی دهم، هر کاری را که خودم به صلاح مملکت بدانم انجام می دهم.
و چند نفر از رجال را هم که می خواستند با ایشان تذکر بدهند، از کار بیکار کردند.
در زمان انقلاب که مردم به کوچه و خیابان ها ریختند و علیه شاه شعار دادند،
یک روز اعلیحضرت که مرا احضار کرده بودند پرسیدند:
- اینها کی هستند؟ از کجا آمده اند؟
عرض کردم:
- اعلیحضرت، اینها همان مردمی هستند که شما می گفتید اعتنایی به آنها ندارید و به حرفشان اهمیت نمی دهید.
آنوقت آقا، دیدم گفتن این حرف ها بدون آن که دیگر تاثیر داشته باشد باعث ناراحتی شان می شود،
چون شاه در آن روزها روحیه اش را سخت باخته بود.
در دلم گفتم:
«آخر آقا جان، شما که پادشاه در و دیوار و کوچه و خیابان نبودید، پادشاه این مردم بودید.
سال ها به آن ها اهمیت ندادید،
حالا دارند تلافی می کنند.
هی می گفتند من با مردم کاری ندارم،
حالا مردم با شما کار دارند.
هی می گفتند من می خواهم مردم را با اردنگی جلو ببرم،

حالا که مردم فرصت به دست آورده اند دارند تلافی می کنند.
سیاستمداران زیرک جهان همیشه خود را خدمتگزار مردم معرفی می کنند
و در هر موقعیتی از مردم تجلیل می کنند،
اما شما که می خواستید کار سیاستمدارها را بکنید،
این ها را فراموش می کردید.
یا اطرافیان چاپلوس شما نمی گذاشتند.»
وقتی نخست وزیر بودم (1340) یک روز به اعلیحضرت گفتم:
- آخر من نخست وزیر منتخب شما هستم.
درست نیست شما با وزیران کابینه به طور مستقیم تماس بگیرید،
آنها به شما گزارش بدهند،
شما برای ایشان فرمان صادر کنید.
هر امری دارید به بنده بفرمایید، خودم به آنها می گویم.
اعلیحضرت جواب داد:
- وزیر خارجه و وزیر جنگ چی؟
با آنها هم تماس نگیرم؟
عرض کردم:
- بله قربان، آنها هم همینطور.
طبق قانون اساسی نخست وزیر و وزیران در مقابل مجلس مسئوول هستند.
شاه با ناراحتی گفت:
- شما هم که حرف قوام السلطنه را می زنید.
نکند مثل مصدق می خواهید پست وزارت جنگ را برای خودتان نگه دارید؟
عرض کردم:
- نه اعلیحضرت، من وزارت جنگ را نمی خواهم.
من که مرد جنگی نیستم،
من اصلا بلد نیستم تفنگ در کنم.
اما وزارت جنگ هم مانند سایر وزارتخانه ها باید وزیرمسئوول در مقابل مجلس داشته باشد.
یک روز اعلیحضرت به من گفتند:
- اصلا می دانی چیه؟ تو می خواهی شاه بشوی!
من از این حرف خنده ام گرفت آقا.
عرض کردم:
- اعلیحضرت، ما آن وقت ها که بچه بودیم شاه بازی می کردیم، اما حالا دیگر بزرگ شده ایم.
ضمنا دوره هم دیگر دوره شاه شدن ما نیست.
وقتی در یکی از ملاقات ها در دوران انقلاب که مرتب مرا احضار می فرمودند
و با من در باره اوضاع مشورت می کردند، این موضوع را به عرض ایشان رساندم، گفتم:
- چیزی که باعث بعضی نابسامانی ها شد،
این بود که اعلیحضرت به وزیرانی که حقایق را به عرض ایشان می رساندند علاقه و اعتماد نداشتند،
آنها را طرد می کردند
یا دستشان را می بستند
و همین باعث رکود کارها می شد.
بعد موضوعی را که مدتی در دلم عقده شده بود بیان کردم. گفتم:
- اعلیحضرت، شما این اواخر هی می گفتید در سال 1340 من نمی خواستم دکتر امینی را نخست وزیر کنم؛
او را آمریکایی ها [کندی] به من تحمیل کردند.
اگر اعلیحضرت مشاوران فهمیده و با حسن نیتی داشتند
و قبل از بیان این مطلب با آنها مشورت می کردند،
حتما به عرض می رساندند که گفتن این مطلب بیش از آن که توهین به من باشد،
ایراد به خود اعلیحضرت است که چرا می باید دستور آمریکایی ها را قبول می کردند.
شاه کمی فکر کرد، بعد گفت:
- حالا موقع این گله گزاری ها نیست، هنگام کمک است.
در زمان اوج گیری انقلاب آقا، یک روز اعلیحضرت از من پرسید:
فکر می کنی با «جبهه ملی» می توانم به توافق برسم؟
گفتم:
اعلیحضرت، یادتان می آید بعد از 28 مرداد حضورتان عرض کردم صلاح نیست دکتر مصدق را محاکمه کنید؟
جواب دادید: «چرا؟ او داشت مرا از سلطنت خلع می کرد، مملکت داشت به دست روس ها می افتاد.»
عرض کردم:
«اعلیحضرت، دکتر مصدق مدت سی سال یک پارلمانتر ورزیده بود.
او ناطق و سخنور زبردستی است.
سال ها با بزرگ ترین رجال سیاسی و سیاستمداران معروف کشور مثل پدرتان، قوام السطنه و وثوق الدوله و سید ضیاء و رزم آرا و دیگران مبارزه کرده.
هنوز با این همه تبلیغ که علیه او شده، میلیون ها نفر طرفدار دارد.
او مردم را خوب می شناسد و خوب می تواند آنها را به هیجان در بیاورد.
آنوقت شما می خواهید در دادگاه نظامی بلندگو به دست چنین کسی بدهید که پته همه ما را روی آب بریزد!»
شما فرمودید: من می خواهم کاری کنم که او مفتضح شود.
جواب دادم: چطور؟
به وسیله چند سرلشکر و سرتیپ که نه از حقوق و قضاوت چیزی سرشان می شود
و نه اهل نطق و بیان هستند، می خواهید این کار را بفرمایید؟
آقا! یک روز من حضور اعلیحضرت بودم که تلفن مخصوصشان زنگ زد.
شهبانو بود.
مدتی صحبت کردند، اما شاه جواب قطعی نداد.
گفت بعدا در این باره صحبت می کنیم و گوشی را گذاشتند.
لحظه ای سکوت کردند، سپس گفتند:
شهبانو بود، می گفت خوب است دکتر هوشنگ نهاوندی را نخست وزیر کنیم.
از شنیدن این حرف حیرت کردم آقا!
گفتم: چی؟
در چنین شرایطی که مملکت احتیاج به مردان با تجربه، با شخصیت، خوشنام و مورد اعتماد دارد،
شهبانو بهتر از رئیس دفتر خودشان کسی را پیدا نکردند که برای نخست وزیر پیشنهاد کنند؟
درست است، او جوانی تحصیلکرده است، استاد دانشگاه است، باسواد است، چند جلد کتاب نوشته؛
ولی این ها به درد نخست وزیری در این ایام پرآشوب نمی خورد.
مردم باید به رجال سیاسی اعتماد داشته باشند،
آن ها را طی سال ها در مشاغل حساس دیده باشند،

از خدماتشان آگاه باشند،
کارهای بزرگ از آن ها به خاطر داشته باشند.
تحصیلات تنها که کافی نیست؛ آن هم در چنین ایام حساسی...
شاه با ناراحتی جواب داد:
شهبانو حرفی زد دیگر. این نظر او بود که پیشنهاد کرد.
موقع را مناسب دیدم و به عرض رساندم:
- وقتی پدرتان از کشور رفت،
یک عده رجال با شخصیت و استخواندار به جا گذاشت،
مثل مؤتمن الملک پیرنیا، دکتر محمد مصدق، محمدعلی فروغی، حکیم الملک، قوام السلطنه، میرزا محمد صادق طباطبایی که بیشترشان مورد اعتماد و احترام مردم بودند.
اما حال چه داریم؟ امیر عباس هویدا، مهندس ریاضی و نظایر آنها...
شاه ناراحت شد ولی دیگر حرفی نزد.
دکتر بهزادی در پایان مصاحبه می نویسد:
تکه گویی دکتر امینی بیش از یک ساعت به طول انجامید.
در تمام این مدت او که متکلم الوحده بود فرصت نداد سؤال بکنم.
خبرنگار هم چون برنامه های دیگر داشت،
در ضمن دکتر امینی بدون آن که از او سوال شود جواب پرسش های نکرده را هم داده بود،
با او خداحافظی کرد و دنبال کارهای خود رفت!!!
دکتر امینی چند روز قبل از پیروزی انقلاب، ایران را ترک کرد
و به فرانسه (شهر نیس) رفت.
در آنجا بود که یک روز مستخدمه او به نام «زهرا» با دستپاچگی از تهران به دکتر امینی تلفن کرد و گفت:
- آقا... آقا... از کمیته آمده اند قالی ها و مبل ها را ببرند. چه کار کنم؟
دکتر امینی جواب داد:
- زهرا جان، مملکت از دست ما رفت، آن وقت تو برای چند تکه فرش و مبل و چوب و تخته ناراحتی؟
در سال 1371 دکتر علی امینی که در 78 سالگی درگذشت.
در همین سال همسر او بانو بتول امینی (دختر حسن وثوق وثوق الدوله) هم در فرانسه وفات یافت!
------------------------------
(1)- دکتر بهزادی دو جلد کتاب
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

از بابت کلمات رکیک این کلیپ پوزش می‌خواهم. فقط پخش شد جهت ثبت در تاریخ

👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

✅ چه کسانی به شقیقه "اعتماد اجتماعی" شلیک کردند؟
✍️جعفر محمدی

در روزهای اخیر ، دو خبر منتشر و تکذیب شدند. اولی خبر دستگیری حسین عبدالباقی، مالک و سازنده برج متروپل آبادان بود که ساعاتی پس از انتشار در صدا و سیما و خبرگزاری ها، از سوی مقامات مسوول تکذیب شد و اعلام کردند که او بازداشت نشده، بلکه زیر آوارهای متروپل کشته شده است.
دومی خبر خرید کارخانه فولاد بردسیر توسط علی دایی بود که این خبر، توسط دایی و با یک استوری در اینستاگرام تکذیب شد.

اما اظهارات مقامات رسمی استان خوزستان مبنی بر این که عبدالباقی به سرای باقی رفته است، با تردید جدی افکار عمومی مواجه شد. بدان حد که صدا و سیما مجبور شد برای اثبات مرگ مالک متروپل، دوربین هایش را به سردخانه آبادان ببرد و کشوی یخچال نگهداری اموات را بگشاید و جسدی پنهان شده در یک پوشش مشکی و نیز گریه های برادران او را نشان دهد که "حاج حسین" گویان در سوگ برادرشان اشک می ریزند.حتی اعلام کردند که آزمایش DNA هم انجام شده و جسد متعلق به حسین عبدالباقی است.

با این حال، افکار عمومی هنوز متقاعد نشده و بازار شایعات داغ است و هر کسی خبر از حضور او در جایی دیگر از این کره خاکی می دهد، یکی می گوید که همان شب راهی دوبی شده، دیگری مدعی است که به ترکیه رسیده و بعضی ها هم خبر از پیوستن او به خاوری در کانادا می دهند. افراد زیادی هم از من می پرسند که آیا خبر موثق یا پشت پرده ای از مرگ یا زندگی عبدالباقی دارم؟!

در مقابل، با یک استوری تک جمله ای علی دایی مبنی بر این که فولاد بردسیر را نخریده است، تمام شایعات در این باره فروکش کرد و موجی شکل نگرفت که می خواهد پنهانکاری کند و خریده است و ... ( حالا شاید در آینده بخرد یا نخرد ولی این که گفته نخریده ام، همه قبول دارند). مقایسه این دو رویداد، به تنهایی نشان می دهد که سرمایه اعتماد اجتماعی به مسؤولان تا چه اندازه مضمحل شده و مانند برف در آفتاب تموز، آب شده است.

همگی یاد داریم در همین سال های نه چندان دور و در بحبوحه دفاع مقدس، این جمله که فلان خبر را تلویزیون گفته یا روزنامه نوشته یا فلان مسوول بر زبان آورده، برای باور یک گزاره کفایت می کرد چون اعتماد وجود دارد ولی اکنون، مسوولان و صدا و سیما و خبرگزاری ها به صف می شوند و عکس و فیلم و DNA رو می کنند ولی همچنان سایه تردید بر سر اعتماد مردم باقی می ماند و لابد حتی سال ها بعد هم خواهند گفت: دیدید مالک متروپل را چطور فراری دادند؟! حال آن که هیچ دلیلی برای اثبات این مدعا ندارند ولی چون اعتماد از بین رفته، سخن مسوولان را با شک و شبهه می شنوند.

علی دایی اما، در کارنامه اش دروغگویی نبوده ، وعده تو خالی نبوده و پنهانکاری و ریاکاری نبوده است. عملکرد او در مستطیل سبز جلوی چشم همگان بود، در مصائب روزگار در کنارمردم ایستاد، تجارت و زندگی مرفه اش را نیز پنهان نکرد و مدعی زهد نشد و در یک کلام گندم نمای جو فروش نبود. بنابراین، یک استوری او، بیش از تمام دستگاه تبلیغات رسمی اثر گذار و باور پذیر است. (اینجاست که ریشه بسیاری از حسادت ها و تخریب ها مشخص می شود.)

بزرگ ترین آسیب به انقلاب اسلامی 1357 مردم ایران و نظام برخاسته از آن را نه صدام با آن جنگ تحمیلی 8 ساله زد، نه گروه های مسلح ضد انقلاب، نه آمریکا با تحریم هایش، نه اسرائیل با خدعه هایش و نه داعش با وحشی گری هایش؛ ضربه بزرگ و کاری را مسؤولانی زدند که با ادعای مسلمانی و انقلابی گری و خدمت و ... بر مسندهایی نشستند که هرگز لایق اش نبودند و درست به سمت شقیقه سرمایه ای به نام "اعتماد اجتماعی" شلیک کردند.

نام این شلیک مسلسل وار، هم جنایت است و هم خیانت.
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

چرخنده هستند و دایم در چرخش
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

فاجعه‌یی که جهاد کشاورزی برای صنعت پرورش مرغ وتخم مرغ بوجود آورده!!!تاآخرفایل را رویت فرمائید
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

سمت راست ساختمان نوساز بتنی متروپل ساخت ۱۳۹۰ که امروز دوم خرداد فرو ریخت ، سمت چپ ساختمان دانشکده نفت آبادان ساخته شده با ملات و آجر ایستاده زیر ۸ سال بمباران جنگ ساخت سال ۱۳۱۲ تقریبا ۹۰ سال پیش 😔
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

عبدالباقی پارتی داشت، مُرد

هادی خرسندی:

شواهدی که برای اثبات درگذشت آن زنده یادِ شادروانِ مرحوم رو می‌کنند ثابت می‌کند که او به شدت مرده است:
۱-گفتند جسدش را زیر خاک پیدا کرده‌اند. آنقدر متلاشی شده که از روی کارت‌های شناسائی که در جیبش بوده، شناخته شده. کارت‌های این جسد متلاشی شده چنان صاف و یکدست و تمیز است که معلوم می‌شود آن مرحوم شادروان خلدآشیان یک گاوصندوق توی جیبش داشته که مدارکش خم برندارد و خاکی نشود.
۲- در سردخانه‌ای که رفته بودند یک کیسه سیاه را ببینند، یکی از برادران آن شادروان زنده یاد مرحوم، دوربین که رویش می‌رود می‌گوید «حمیدم برادر بزرگتر حسین.» بعد یک ذره گریه می‌کند. من تا حالا ندیده بودم که کسی توی سردخانه، اول خودش را معرفی کند، بعد گریه کند و در همان حالِ زِر زِر بگوید «ی‌ی‌ی‌ی، جسد اخویمو رؤیت کردم!». خوب شد گفت. اگر نگفته بود ما خیال می‌کردیم داشته کارتون تام‌ و جری تماشا می‌کرده.
به نظرم می‌رسد این حمید، برادر بزرگتر، با آن شادروان زنده یاد مرحوم حسین رابطه خوبی نداشته و زیاد از او خوشش نمی‌آمده. از گریه کردنش معلوم است. خیلی قلابی دارد زار نمی‌زند! اختلافشان سر چی بوده نمی‌دانم. فقط حدس می‌زنم لابد حمید می‌خواسته برود دنبال کار بازیگری و هنرپیشگی، آن مرحوم گفته تو هیچ استعداد فیلم بازی کردن نداری. بیخود خودت را کنف نکن. فوقش بتوانی سیاهی لشکر بازی کنی.
۳- مأموران امداد که دور هم نشسته‌اند یکیشان سراغ حسین عبدالباقی را می‌گیرد که البته به طور خیلی طبیعی، اسم او یادش نمی‌آید. می‌گوید مثلاً همین آقای کیه... همکار فداکارش به یاری او می‌شتابد و می‌گوید عبدالباقی، بعد این می‌گوید عبدالباقی خودش اینجایه؟ بعد همکار می‌گوید زیر آواره. بعد این می‌گوید زیر خودِ آواره؟... و انگار خیالش راحت می‌شود. این بنده خدا به درد سیاهی لشکر هم نمی‌خورد.
خوب اگر آن بنده خدا زیر خودِ آوار است، بجنیبد بروید از زیر خودِ آوار درش بیاورید بیچاره را. گناه دارد. کمک کنید، بکشیدش بیرون بلکه بتواند فرار کند!
برج متروپل عالیجناب پرچمدار حسین عبدالباقی در آبادان - که کاخ آرزوی جمعی از دلالان و دزدان و باج بگیران و سپاهیان و استانداران و دادستان‌های... حکومتی بود فروریخت و جمعی از مردمی که در آبان تیر نخورده بودند و در دی ماه قتل عام نشده بودند و در هواپیمای اوکراین نسوخته بودند، ظرف چند دقیقه کشته شدند و همچنان ادامه دارد.
گویا برج، جواز هفت طبقه داشته، مالکش از امام جمعه خواسته استخاره کند، امام جمعه گفته خوب آمد، ده طبقه‌اش کن!
من که سر درنمی‌آورم. خدا کند همین روزها رهبر معظم فتوا بدهد «کشش ندین.»، وگرنه من با این خبرها دارم قاطی می‌کنم. با این خبر چه کنم؟: «این وسط انگار یک «حسین عبدالباقی» زاپاس هم کشته شده که می‌خواهند او را به اسم حسین عبدالباقی اصلی جا بزنند.» یا با این خبر:
«جنازه‌ای که به اسم عبدالباقی به بیمارستان شهید بهشتی آوردند، بدون سر بود.» حالا با سر یا بی سر، اصلاً چرا جنازه متلاشی شده را برده‌اند به بیمارستان؟ پیوند کلّه نشنیده بودیم. لابد اینترنت آبادان برای همین قطع شده! (عرض نکردم دارم قاطی می‌کنم.)
خدائیش من هنوز نمی‌دانم آن مرحوم، عبدالفانی شده یا همچنان عبدل‌اش به قوت خود باقی است. هرجا که هست، چه تورنتو چه دبی چه ترکیه، نور به قبرش ببارد انشاالله.
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

*«زری و فخر رازی»


■زری دختر مومنی بود. همیشه نمازش را سر موقع می خواند، صد رقم هم دعا بلد بود، همه مفاتیح را حفظ کرده بود. دعای جوشن کبیر، ندبه و چی و چی را بلد بود. آخر آن موقع ها مردم به اندازه حالا دعا نمی خواندند. سالی یکی دو بار آنهم بیشتر شبهای احیاء ماه رمضان و روز تاسوعا عاشورا گریه می کردند. بقیه سال شادی و خنده بود.

□اما همان موقع هم زری، اهل دعا بود و به من هم دعاهای متعدد از جمله قسمت هایی از مفاتیح را یاد داد. زری حدود ۱۴ سال داشت که کم کم رنگش زرد شد، شکمش هم باد کرد و گاهی هم بالا می آورد. زنهای همسایه او را که می دیدند پچ پچ می کردند. بالاخره کم کم چند تا از زنهای همسایه گفتند که زری حامله است! آخرین باری که قبل از ماجرا من زری را دیدم یادم می آید روز ۲۷ مرداد ۱۳۳۸ بود.

●توی کوچه به من اشاره کرد که بروم پشت بام خانه. نگاهش کردم صورتش زرد بود و نگاهش معصوم. گفت: حسین حرفهایی که درباره من میزنند را تو هم میدانی؟ گفتم: همه میدانند. گریه کرد و گفت: به خدا من کار بدی نکرده ام. بعد گفت: دلم درد می کند. دستم را گرفت و از روی لباسش روی شکمش گذاشت و گفت: ببین شکمم دارد بزرگ می شود ولی بخدا من کار بدی نکرده ام.

○چند روز بعد، از خانه آنها سر صدا بلند شد. برادر ۱۸ ساله اش عباس نعره می زد که می کشمش. من زری را با رفیقِ تخم سگش می کشم. باید بگویی که این نامرد حرامزاده که شکمت را بالا آورده کیست. آن بی پدر، پدر سوخته ای که شکم تو را بالا آورده کیست. عباس نعره می زد: مادر، من خودم را می کشم. من نمی توانم توی محل راه بروم، نمی توانم سر بلند کنم. اول این دختره را می کشم، بعد فاسق پدر سوخته اش را، بعد خودم را.

■خواهر کوچک زری، سکینه که هم اسم مادر بزرگش بود و هم سن و سال من، گریه می کرد و فریاد می زد و کمک می خواست. زنهای همسایه می خواستند بروند به زری کمک کنند ولی در خانه بسته بود. زری جیغ می زد که من بیگناهم ولی عباس ۱۸ ساله با چاقو دور حیاط دنبالش می کرد و می خواست او را بکشد. چند نفر از زنها از روی پشت بام به داخل خانه شان رفتند و بالاخره عباس را از خانه بیرون کردند. با سر و صدای عباس داستان حاملگی زری رو شد.

■زنها می خواستند با نصیحت زیر زبان زری را بکشند که رفیقش کیست تا او را بیاورند با زری عروسی کند و قال قضیه کنده شود اما زری قسم می خورد که رفیق ندارد. چند روز بعد باز سر و صدا و جیغ های زری بلند شد. برادر بزرگش رسول از ده به شهر آمده بود و زری را با تسمه کمر آنقدر زده بود که زری غش کرده بود و وسط حیاط افتاده بود. سلطان “مادر زری” هم توی سر می زد و می گفت: دیدی چه خاکی بر سرم شد؛ هم آبرویم رفت و هم دخترم کشته شد. رسول هم از بس که زری را زده بود خودش هم بی حال لب تالار نشسته بود.

□من و چند تا بچه دیگر هم لب بام ناظر کتک خوردن زری بودیم. زری کم کم به حال آمد و رسول به مادرش گفت: ننه غریبم بازی در نیاور، دخترت نمرده حالش جا می آید و دوباره می رود رفیقش را پیدا می کند تا با او بخوابد. اگر مواظبش بودی شکمش بالا نیامده بود و من نمی بایست گاوم را ۵۵ تومان ارزانتر بفروشم.

●من نمی فهمیدم چه ارتباطی بین کاهش قیمت گاو رسول و شکم زری هست و چرا او گاوش را ۵۵ تومان کمتر فروخته است. ننه سلطان به رسول گفت: ننه حالا تو به ده برو، من و عباس و بقیه بچه ها به حرفش می آوریم و معلوم می شود که کدام پدر سوخته بی شرفی این شکم صاحب مرده اش را بالا آورده است. 
معصومه خواهر ۱۷ ساله زری که ۴ سال بود شوهر کرده بود و ۲ تا بچه داشت و برای بار سوم حامله بود لب حوض نشسته بود و داشت بچه اش را شیر می داد گفت: ننه این فخر رازی کی هست؟ تا بحال چند بار به من گفته من فخر رازی را خیلی دوست دارم. مادرش گفت: نمی دانم کیست، چندبار به من هم گفته. یک شعری هم درباره فخر رازی می خواند. معصومه گفت: ننه احتمالاً این فخر رازی کلید معماست باید توی لرد محله (محله مرغ فروش ها) مغازه داشته باشد. چون چندین بار که زری اسم فخر رازی را می برد.
اسم مرغ را هم می برد و در شعرهایش از مرغ و پر زیاد حرف میزد.

○کتک خوردن زری برای زنهای محله عادی شده بود و دیگر مثل روزهای اول خانه آنها نمی رفتند تا او را از دست برادرهایش خلاص کنند. آن روز ملا نباتی ۶۰ ساله به پشت بام دوید و داد و فریاد راه انداخت که دختره را کشتید، خوب نیست، خدا را خوش نمی آید. عباس نشست لب حوض و زارزار گریه می کرد که آبرویمان رفت. ملا نباتی به سلطان گفت: در خانه را باز کن، پای دخترت سوخته، باید ببریمش دکتر. رسول نعره زد که همین مانده بود که این عفریته را به دکتر ببریم. حتماً با چند تا شعر دکتر را هم از راه بدر می کند.