شب نشيني هالو

در گمرکخانه ی کربلا، آخوندی ایرانی با دلشوره به سویم دوید و گفت از برای خدا به فریاد من برس که سخت تنها و بی کَسَم و زبان اَرَبی نمی دانم. من به سوی گمرک چیان که کنار خورجین آخوند را گرفته بودند شتافته، دیدم که کیسه‌ای ازخورجین آخوند درآورده می خواهند بگشایند.

آخوند به کیسه چسبیده و فریاد وادینا و وامحمدا می کشد و میگوید که هرچه می خواهید می دهم سر این کیسه را نگشایید!گمرک چیان از واکنش سختِ آخوند، به شگفت آمده و بر بازرسی خود پای فشردند ، ناگاه یک عثمانی با خونگَر(خنجر) کیسه را دریده و مشتی استخوان شکسته، با یک کیوت توپالی ( قوتی حلبی) سربسته به زمین ریخت. از دیدن این ها چشمان آخوند بینوا پُر از اشک شد.

باشندگان بسوی کیوت دویدند بدین گمان که کیوتی از گوهر است، بی‌درنگ کیوت را شکستند.
پَن ( اما) به جز یک مشت پِهِنِ یابو درآن چیزی ندیدند!با خشم آن را به سویی پرتاب نمودند.
همه ی آن ها شگفت زده و من نیز انگشت بر دهان مانده بودیم!! ولی آخوند با چشمانی خون بار درکار گِرد آوردن استخوان ها و پِهِنِ‌های ریخته شده بود!

شبی ناخواسته آخوند یادشده را دیدم و داستان را پرسیدم. گفت آن استخوان ها، پیکر «مرحومه والده» بود که به پاس سپاسداری مادری می خواستم کالبد ایشان را به کربلا ببرم.در «بحارالانوارمجلسی» خواندم که چنانچه کسی گناهانش بیش از ریگ بیابان‌ها باشد، اگر درکربلا به خاک سپرده شود گناهانش آمرزیده شده و بدون پرسش و پاسخ « نکیر و منکر» به بهشت اندر گردد.

آن زمان آهنگ آن کردم که استخوان های مادرم رابه کربلا بیاورم، وختی که به مرز رسیدم، برای آن که درگمرک چشم بیگانه و ناروایان ( نامحرمان ) بر استخوان های آن درگذشته نیافتد، استخوان های درشت را مانند کَله و غلم پاها، را ریز وخُرد نموده و با دیگر استخوان ها درکیسه جُو یابوی خود گذاشتم، تا کسی درنیابد.

در کاروانسرا ایستادم و برای دست نماز( وضو) به کنار فرات رفتم چون بازگشتم دیدم یابو برسر توبره رفته وهمه ی جُوها و استخوان ها را خورده و از «مرحومه والده» نشانی نمانده ! ازدیدن این رخداد بسیار گریستم!

آخوند «ملاذوالفعلی» آمد و چرایی گریه‌ام را پرسید، اَشک وارانه داستان را گفتم ، گفت اندوه مگذار ، اکنون استخوان مادرت درشکم این یابوست. دوازده سایه ی دیگر یابو پِهِن میاندازد، پِهِنِ یابو را گِرد بیاور و با بَرماند های دیگرِ پیکر مادرت به کربلا بیاور.ازشنیدن این سخنان که گره گشایی از اندوه من بود شاد شدم.

پِهِنِ یابو را گرد آورده و در کُیوت ریختم و با دیگر استخوان ها در کیسه کرباسین دوخته و به کربلا آوردم. همان که در گمرک خانه دوست نداشتم آن را بگشایند پیکر مادرجانم بود و آن کُیوت توپالی ( قوتی حلبی) پُراز پهن که بیرون انداختند کله‌ی «مرحومه» بود.امروز هردو را در زمین بارگاه حسین به خاک سپردم کردم.
گفتم: نامت چیست و از کجایی؟
گفت :چاکر شما ملاحسینعلی یزدی هستم.
گفتم از دیدگاهم گمشو،
که مرده‌شور هرچه آدم خر است را ببرند.

بُن‌مایه :
سه مکتوب میرزا آقاخان کرمانی
رویهِ 278 _ 272
👇
شب نشینی هالو
https://zil.ink/mrhalloo

زیلینک

محمدرضا عالی‌پیام_هالو

شاعر و طنزپرداز منتقد، فیلمساز

11K views18:39