شب نشيني هالو

عبدالكريم سروش:
« باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینم»

(بخشی از نامه سرگشاده عبدالکریم سروش به سید علی خامنه‌ایی)

سعدی گفت : "دو چيز حاصل عمر است: نام نيک و ثواب". شما هم برای نام نيک اين جهان و پاداش کلان آن جهان ، در اين "نصيحةالملوک" به عين عنايت بنگريد. ابراهيم نبی از خدا نام نيک می خواست: " و اجعل لی لسان صدقٍ فی الآخرين" شما هم که از نام نيک نمی‌گريزيد. از صحبت دوستی برنجيد که بد را حَسَن و خار را سمن و عيب را کمال و زشتی را جمال می‌نمايد

   کو دشمن شوخ چشم چالاک
               تا عيب مرا به من نمايد؟

من دشمن چالاک شما نيستم اما ناقد بی باک شما هستم و در کار شما عيوب بسيار می‌بينم که اگر بنويسم مثنوی هفتاد بل هفتصد من کاغذ می‌شود. من در اين مخاطبۀ پر مخاطره آبروی فقر و قناعت را می‌خرم و نام نيک و ثواب می‌طلبم. پروای حقيقت و مصلحت مرا به اين خطر می‌خواند که بجای شربت شيرين مدح ،داروی تلخ نقد را در کام شما بچشانم.

  زان حديث تلخ می‌گويم ترا
      تا ز تلخی‌ها فروشويم ترا

بر اين رعیّت فرشته فطرت رحمت آوريد که در چنگال ديو استبداد همچنان اسيرند، نه لبخند بر لب دارند نه ايمان در دل نه نان در سفره ، نه دانش در دفتر ، نه نشاط عيشی نه درمان دلی.
محتسبان لبخندشان را ربوده‌اند و واعظان شحنه‌شناس ايمانشان را.
مفسدان نانشان را بريده‌اند و جاهلان دفتر معرفتشان را دريده‌اند.
نه رنگ دادگری را می‌بينند نه چهره آزادی را . گران از تکاليف و تهی ازحقوق.

رهبرانشان شب و روز ارجوزۀ عدالت می‌خوانند و بدنيا درس مهر و کرامت می‌دهند. اما خود زندان‌ها را از قساوت انباشته‌اند و جامعه را به عفونت دروغ و ريا آغشته‌اند.
درس غلامی به مردم می‌آموزند و رشته بندگی بر آنان می‌آويزند و در " رسم ناقدکشی و شيوه شهر آشوبی " استادند. صد خرده بر ديگران می‌گيرند و اما خرده‌ای انتقاد بر خود را نمی‌پذيرند. خدا و ديانت را سپر بی‌کفايتی‌های خود نموده‌اند و خود راقوم برگزيده و ولی ٌ مقرب خدا وانموده‌اند. يحسبون کل صيحة عليهم.
هر نصيحتی را صدای دشمن و هر ندای مخالفتی را نوای اهريمن می‌دانند. کارشناسان مقدس تراشی‌اند ومهندسان خبره زنجيربافی. قاتلان بی‌باک مروت و سارقان چالاک حریّت.

بر اين بندگان بندی رحمت آوريد که چون غلامان غمگين در اسارت ولايت شمايند تا زنجير غلامی وقفل غمناکی‌شان بشکند و برق دليری و شادمانی در چشمان نمناکشان بشکفد.

"يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم" ، قومی جامه ونان و جان و جوانشان را دادند اما به آنان اجازه يک انتقاد و اعتراض ساده ندادند و جواب مطالباتشان را با داغ و درفش آبداده دادند؟

" با که اين نکته توان گفت که آن سنگين دل" جواب مراجع را هم با سنگ داد؟ و به‌همه ناقدان اعلام جنگ داد؟

آن کو تو را به سنگدلی گشت رهنمون
  ای کاشکی که پاش به سنگی برآمدی

   آقای خامنه‌ای
حرف جدّی من با شما اين است که حرف خود را جدّی بگيريد. حالا که صحبت از نقد ميکنيد، نسيه‌اش نگذاريد، آنرا نقد کنيد "چونکه آنرا کاشتی آبش بده". تا رعیّت به صداقت شما شهاد‌ت دهند و از برکاتش فايدت برند.
از چه می‌ترسيد؟ مبادا حشمت و جلالت شما بشکند؟ مگر دل است که شکستنش گناه باشد؟ تازه "از آن گناه که نفعی رسد به غير چه باک؟" درآن شکستن صد برکت هست: سلامت ميهن، سعادت رعیّت ، پالايش فرهنگ ، نام نيک ، شکستن طلسم غلامی و دميدن روح دليری ، تعديل انحرافات و تقويم اعوجاجات و تصحيح اشتباهات... از اين بيشتر چه می‌خواهيد؟

  من و دل گرفدا شويم چه باک؟
          غرض اندر ميان سلامت اوست

از مولوی بياموزيد و چهره متبسّم اسلام باشيد ، نگذاريد نامتان در زمرۀ بانيان و حاميان قراء فاشيستی ازاسلام رقم بخورد. "ذاک دعوای وها انت وتلک الايام".

من از نوشتن اين نامۀ مشفقانه تنها فتح باب نقد را اميد می‌برم و بس وگرنه آنچه بايد بر سبيل نق گفته شود چندان است "که گرصد نامه بنويسم حکايت همچنان آيد" .
ديگران بايد از راه برسند و از شما بپرسند ديوار وطن چرا خم شده است و جويبار فرهنگ چرا آلوده است و آسمان آزادی چرا ابری‌ست وچهرۀ دين چرا عبوس است وکمر عدالت چرا شکسته است وچشم هنر چرا گريان است و دل دانش چرا پريشان است و جان و آبرو چرا اينهمه ارزان است و داعيان شعار نه شرقی و نه غربی چرا در هوس پی افکندن يک "شوروی" ديگرند و هوای سياست چرا مرگزاست و شکم اقتصاد چرا فربه از اختلاس وحرام است؟ کشتی انقلاب چرا کژ مژ می‌رود و ترکیۀ سکولار چرا از ايران ديندار بيش تر دل می برد؟
و چرا

   جاهلان سرور شدستند و ز بيم
      عاقلان سرها کشيده درگليم

می توانستم اين نامه را نهانی روانه کنم تا " به خلوتی که در او اجنبی صبا باشد" بدست شما برسد اما رواتر ديدم که طبل زير گليم نکوبم و صفا را به خفا نپوشم بل بلاغ مبين کنم و بر سر مناره فغان برآورم و " به پيش شحنه بگويم که صوفيان مستند" .

😁1

9.91K views13:14