«Мой добры лекар
і мой друг!
У гонар доктарскіх
заслуг
Такое слова Вам
закіну:
Жадаю поспехаў,
дабра,
Здароўя ў кожную
хвіліну,
У кожны дзень
гукаць ура!»

«Ці чулі вы, як рэчка грае,
Калі ў ёй рыба ходзіць, б'е?
Як хваля бераг абмывае,
Якую радасць нам дае?
Сядзіш з вудаю, глядзіш на ваду,
Забыўшыся на ўсю трывогу...»

«Цёплым летам на Купалле,
Як ноч ляжа без граніцы,
Зводы, чары бліжай, далей
Відны ў пушчы над крыніцай.
 
Ля калоды, на калодзе —
У кожным лесавым куточку —
Кветка-папараць усходзе,
Зацвітае ў гэту ночку...»

Мой родны кут, як ты мне мілы!..
Забыць цябе не маю сілы!
Не раз, утомлены дарогай,
Жыццём вясны мае убогай,
К табе я ў думках залятаю
І там душою спачываю.
О, як бы я хацеў спачатку
Дарогу жыцця па парадку
Прайсці яшчэ раз, азірнуцца,
Сабраць з дарог каменні тыя,
Што губяць сілы маладыя, –
К вясне б маёй хацеў вярнуцца.

«У сукенцы каляровай,
У хусцінцы васільковай
Ходзіць лета па палях,
Па расквечаных лугах,
Звоніць песняй жаўруковай,
Кожны дзень званчэйшай, новай.

Дбайна сонечнае лета
Спеліць ягады для дзетак.
Любіць з імі забаўляцца,
Загараць, спяваць, купацца.
Дораць дзеці лету ўсмешкі,
Гульні, песні і пацешкі,
А расчуленае лета
Дорыць ім букеты кветак»

«Сонца сарамліва зазірнула
ў вокны хаткі на лясной паляне,
потым асмялела – агарнула
стройную сасонку прамянямі.

I ад сну начнога абудзіла
белага рамонка, незабудку.
Мякка па лясочку пахадзіла,
птушак і звяроў будзіла хутка.

Весела прырода ўжо спявае,
песняй птушкі сонейка вітаюць,
цёплы ветрык між галін гуляе,
і мурашкі працу пачынаюць.

I раса асколкамі люстэрка
па зялёным сцелецца раздоллі…
Значыць – будзе сёння цэлы дзень
сонечнае яснае надвор’е»

«Зямля з блaкiтнымi вaчaмi –
Paздoллe pэчaк i лyгoў!
Tyт нaзывaюць Baciлькaмi
Ha Бeлapyci xлaпчyкoў,

Звiняць кpынiцы, як цымбaлы,
Cцяжынкi cвeцяць y ляcax.
Пaлi, yзгopкi, пepaвaлы –
Пpacтopны шляx, дaлёкi шляx!

Kpaiнa cлaвы пapтызaнcкaй,
Kpaiнa мipy i дaбpoт!
Tы – нaшa гopдacць,
Haшa кaзкa, Як coнцa, шчoдpы твoй нapoд.

Tвae cыны,
Tвae yнyкi,
Mы любiм гyл твaix бapoў.
I pэкi цягнyццa, як pyкi,
Дa цёплыx, вepныx pyк cябpoў.»

У цэнтры апавядання – Анна Корзун, загадчыца сельскай аптэкі. У яе ёсць рэальны прататып: маці самога пісьменніка, Анна Адамовіч – таксама фармацэўт і загадчыца сельскай аптэкі. І менавіта гэты вобраз становіцца сэрцам абодвух раманаў – не героі-байцы, а маці, якая трымае на сабе і сям'ю, і барацьбу.

«Haблiжaлacя вoceнь дa нac
цixyткa.
Уцякaлa лeтa aд вoceнi
хyткa.
Пaгyблялa, ўцякaючы, лeтa
yбopы.
A яны – y aмшapax, y пyшчы, –
як зopы.
Як чыpвoныя зopы, кaлiнa,
бpycнiцы.
Ў ix пpa нoвae лeтa нaдзeя
iльcнiццa.»

Ты зжылося з намі, бацькаўскае слоўца, як бы корань з дрэвам, як бы з небам сонца!

«Восень прайшла пералескамі,
Па няголеным ржышчы ніў,
Чырвонымі арабескамі
Лісце лес ураніў.
Глянь на зямлю залатую,
Пяшчотную, сумную, чыстую,
Нехта па ёй вандруе,
Ў паветра ўзнімаючы лісце,
Струменьчыкам тонкім лісце.
Медзь на азёрах сплывае,
Сум у небе імглістым...
Як песня, з галін злятае
Лісце, лісце,
Залацістае лісце,
Сто лісцяў,
Дзесяць лісцяў,
Ліст.»
Уладзip Караткевiч "Лiсце"

«Зaвipyxa зaлaтaя
З дpэў лicтoтy aбмятae.
Paccцiлae дывaны,
Дзe нi глянь –
Ляжaць яны»

«Ах, восень, восень, ты пад сонцам
Неапісальнай пекнаты,
Ты раскідаеш,
Як чырвонцы,
3 кляноў барвовыя лісты.
Табе між сосен нібы цесна,
Ірвешся ўдалеч,
На прасцяг,
Вятрамі завяла ты песню
Па ўсіх дарогах і шляхах.
На правады ж панасаджала
Шпакоў у некалькі радоў,
Як быццам імі напісала
Жывыя ноты між слупоў.»

«Няма такога дружка, як родная матка»

«Бацькоўскае слова дарэмна не гаворыцца»

«Матчына малітва з дна мора дастае»

«Не навучыць бацька, дык навучыць гора»

«Да пяці год пястуй дзіця, як яечка, з сямі – пасі, як авечку – тады выйдзе на чалавечка»

«У свеце ўсё знойдзеш, акрамя бацькі і маці»

«Хто бацькоў шануе, той ніколі не згіне»

«Згодную сям’ю і гора не бярэ»