👆👆👆Крызісы ў пары: як іх паспяхова прайсці?

У адносінах пары існуе мноства крызісаў, якія з’яўляюцца натуральнай часткай сумеснага жыцця. На якіх этапах адносін пары асабліва схільныя да крызісаў і як іх паспяхова прайсці?

🔻🔻🔻Першы крызіс звычайна здараецца пасля 1–3 гадоў адносін. Яго яшчэ называюць крызісам «згаслай страсці». Адносіны становяцца руціннымі, страсць згасае, з’яўляецца нуда. На гэтым этапе звычка замяняе рамантыку.

Цяпер замест гармонаў, якія раней дапамагалі не заўважаць складанасці, на першы план высоўваецца неабходнасць дамаўляцца і мірыцца з недахопамі адзін аднаго.

⁉⁉⁉Як прайсці гэты крызіс? Пастарайцеся аднавіць рамантыку. Старайцеся ладзіць спатканні, сюрпрызы, узгадвайце, што вас прыцягнула адзін у адным.

Спрабуйце новае разам – новае хобі, падарожжы, адкрывайце для сябе новыя цікавыя мясціны. Вылучайце час, калі вы абодва належыце толькі адзін аднаму, без дзяцей, працы і бытавых клопатаў.

👍👍👍Камунікацыя – ваш памочнік на шляху пераадолення першага крызісу ў адносінах. Адкрыта кажыце пра свае жаданні і патрэбы, не баючыся быць уразлівымі.
🔻🔻🔻Другі этап носіць назву «крызіс сямі гадоў» і здараецца прыкладна ў гэтым часавым прамежку.

Узнікае адчуванне, што партнёр «вывучаны дасканала», губляецца інтарэс, з’яўляюцца сумневы ў правільнасці выбару. Гэты крызіс можа суправаджацца жаданнем скончыць адносіны, каб шукаць кагосьці «новага».

👆👆👆Паспяхова прайсці дадзены этап дапаможа пераасэнсаванне каштоўнасцей. Пагаварыце пра тое, што для вас важна ў адносінах цяпер, калі вы ўжо пражылі пэўны час разам. Важна, каб кожны з партнёраў працягваў развівацца як асоба.

Калі кожны ў пары раскрываецца «новымі гранямі», захоўваецца інтарэс. Такім чынам удаецца пазбегнуць адчування, што партнёр «як прачытаная кніга» даўно вывучаны і зразумелы. Таксама пастаноўка новых агульных мэтаў можа ажывіць адносіны. Напрыклад, купля дома, нараджэнне дзяцей, падарожжы.

🔻🔻🔻Трэці крызіс звязаны з нараджэннем дзяцей. З’яўленне дзіцяці кардынальна змяняе лад жыцця.

Недахоп сну, пастаянная стомленасць, размеркаванне абавязкаў, рэўнасць аднаго з партнёраў да дзіцяці, зніжэнне інтымнага жыцця – усё гэта адбіваецца на якасці адносін не лепшым чынам.

⁉⁉⁉Як прайсці гэты этап? Максімальна падтрымлівайце адзін аднаго, падзяляйце абавязкі па доглядзе за дзіцём і домам. Чотка дамовіцеся, хто за што адказвае, каб пазбегнуць крыўд. Час для дваіх – ключ да вырашэння гэтага крызісу.

Нават калі гэта кароткія моманты, старайцеся ўдзяляць час адзін аднаму, каб захаваць сувязь. Дапаможа прагаворванне пачуццяў – адкрыта кажыце пра свае перажыванні, стомленасць, страхі.

🔻🔻🔻Чацвёрты праблемны этап у адносінах носіць назву крызіс «пустога гнязда». Ён супадае з тым перыядам, калі дзеці вырастаюць і сыходзяць з бацькоўскай сям’і.

Бацькі прывыклі да пастаяннай прысутнасці дзяцей, і іх сыход можа выклікаць пачуццё страты, адзіноты. На гэтым этапе адносіны могуць агаліць назапашаныя праблемы.

👆👆👆Прайсці гэты крызіс можа дапамагчы пераарыентацыя. Знайдзіце новыя агульныя інтарэсы і мэты, якія будуць захапляць вас абодвух. Кожны можа знайсці новае хобі або вярнуцца да ранейшых захапленняў, якія былі адкладзены. Узгадайце, якімі вы былі, калі былі толькі ўдваіх.

Адрадзіце былую рамантыку ў адносінах. Пашырэнне круга зносін – таксама выдатны спосаб перажыць гэты крызіс. Знаходзьце новыя знаёмствы, камунікуйце з сябрамі альбо займайцеся выхаваннем унукаў.

⚡⚡⚡Акрамя пералічаных вышэй праблемных этапаў, пара можа праходзіць крызісы, звязаныя са знешнімі фактарамі. Напрыклад, крызісы з-за фінансавых цяжкасцей, з-за праблем на працы, з-за здрад, з-за хваробы аднаго з партнёраў.

Агульнымі прынцыпамі паспяховага праходжання гэтых крызісаў можна назваць: адкрытую камунікацыю і гатоўнасць да кампрамісу, праяву эмпатыі і ўзаемнай павагі, працу над сабой і цярпенне.

👍👍👍Кожны крызіс – гэта магчымасць для росту пары, паглыблення блізкасці і ўмацавання фундамента адносін. Галоўнае — не пазбягаць цяжкасцей, а глядзець ім у твар разам.#здаровыягарадыіпасёлкі #гомельздаровыгорад #рэкамендацыіпсіхолага #крызісыўпары

‼‼‼Што рабіць, калі вы сутыкнуліся з булінгам?

Булінг, або цкаванне, — гэта форма гвалту, якая праяўляецца ў сістэматычным, мэтанакіраваным і паўтаральным пераследзе, запалохванні, пагрозах або прыніжэнні аднаго чалавека або групы людзей у адносінах да іншага чалавека. Сутыкнуцца з булінгам можна як ахвяра, сведка або агрэсар. У любым выпадку, гэта вельмі непрыемная і часта пакутлівая сітуацыя. Галоўнае — не заставацца ў адзіноце і не маўчаць. У гэтым артыкуле разгледзім, што можна зрабіць у залежнасці ад таго, у якой ролі вы знаходзіцеся.

👆👆👆Калі вы апынуліся сведкам булінгу, не заставайцеся ўбаку. Не будзьце раўнадушным назіральнікам. Ваша маўчанне можа толькі ўмацаваць паводзіны агрэсара і прымусіць ахвяру адчуваць сябе яшчэ больш бездапаможнай.

Скажыце, што вы на яе баку, што вы бачылі, што адбылося, і што гэта няправільна. Паспрабуйце дапамагчы, калі гэта бяспечна для вас. Паведаміце даверанай асобе пра тое, што вы бачылі. Самі не ўдзельнічайце ў распаўсюджванні абраз або чутак пра ахвяру. Мяняйце сваё асяроддзе, калі яно падштурхоўвае вас да агрэсіі.

👆👆👆Калі вы апынуліся ў ролі агрэсара і зразумелі, што гэта праблема, — усвядомце, што вашы дзеянні прычыняюць боль. Паспрабуйце паглядзець на сітуацыю вачыма ахвяры. Разбярыцеся ў прычынах сваіх паводзін. Часта агрэсія ідзе ад уласных праблем, няўпэўненасці, жадання самасцвердзіцца.

Шчырае раскаянне — першы крок да выпраўлення. Звярніцеся па дапамогу да псіхолага. Спецыяліст дапаможа вам зразумець і справіцца з прычынамі агрэсіі, навучыцца канструктыўным паводзінам.

👆👆👆Калі вы сталі ахвярай булінгу, не маўчыце — гэта самы важны крок. Пагаварыце з кімсьці, каму вы давяраеце. Калі булінг адбываецца ва ўстанове адукацыі — з педагогам, класным кіраўніком, куратарам, псіхолагам. Гэтыя людзі павінны ведаць пра праблему і дапамагчы яе вырашыць.

Не вінаваціце сябе. Памятайце, што адказнасць за булінг ляжыць на агрэсары, а не на вас. Старайцеся не рэагаваць на правакацыі, хоць гэта бывае вельмі складана. Агрэсары часта хочуць выклікаць рэакцыю. Спакой і ігнараванне могуць пазбавіць іх «імпэту».

⚠⚠⚠Па магчымасці пазбягайце сітуацый, дзе вы можаце сутыкнуцца з агрэсарам. Калі вы ведаеце, што пэўнае месца або час могуць быць небяспечнымі, пастарайцеся іх пазбягаць.

Паспрабуйце зафіксаваць усе выпадкі булінгу, асабліва пры кібербулінгу. Захоўвайце скрыншоты паведамленняў, перапіскі, фатаграфіі. Запісвайце даты, час, імёны і абставіны інцыдэнтаў. Гэта можа стаць доказам. Абараняйце свае асабістыя даныя ў інтэрнэце. Наладзьце прыватнасць у сацыяльных сетках, не дзяліцеся занадта асабістай інфармацыяй з незнаёмцамі.

🚩🚩🚩Калі вы адчуваеце, што вам цяжка справіцца з сітуацыяй булінгу самастойна, заўсёды звяртайцеся па прафесійную псіхалагічную дапамогу. У выпадках, калі ёсць пагроза жыццю і здароўю — не бойцеся звяртацца ў праваахоўныя органы.
#здаровыягарадыіпасёлкі #гомельздаровыгорад #рэкамендацыіпсіхолага #стопбулінг

💢💢💢Феномен «матуліных сынкоў»

Мала хто на сённяшні дзень не чуў пра «матуліных сынкоў». Гэты феномен – даволі распаўсюджаная з'ява ў сучасным грамадстве, якая апісвае дарослых мужчын, празмерна залежных ад сваіх маці. Прычым залежнасць можа праяўляцца на розных узроўнях: эмацыйным, фінансавым, бытавым і нават у прыняцці важных жыццёвых рашэнняў.

👆👆👆Для «матуліных сынкоў» характэрна, перш за ўсё, празмерная прывязанасць да маці. Яны захоўваюць з ёй цесныя, часта дамінантныя, адносіны нават у дарослым узросце. У выніку такой сувязі і гіперкантролю з боку маці матуліны сынкі адчуваюць складанасці ў пабудове самастойнага жыцця, цяжкасці з аддзяленнем ад бацькоўскага дома, стварэннем уласнай сям'і, устанаўленнем незалежнасці ў кар'еры і фінансах.
👆👆👆У паводзінах такіх мужчын прасочваецца інфантыльнасць і няспеласць, нежаданне браць на сябе адказнасць, схільнасць да перакладання праблем на іншых, часцей за ўсё на маці.

Яны залежныя ад мацярынскіх парад і ўхвалення. Прыняцце рашэнняў – як асабістых, так і прафесійных, у матуліных сынкоў ажыццяўляецца пад моцным уплывам або ціскам маці. Часта маці працягвае выконваць за іх бытавыя абавязкі – гатоўка, уборка, мыццё, якія мужчына мог бы выконваць самастойна.

🚩🚩🚩Прычыны ўзнікнення гэтага феномена шматгранныя і часта крыюцца ў асаблівасцях выхавання. Па-першае, матуліны сынкі акружаны з дзяцінства празмернай апекай.

Маці, імкнучыся абараніць сына ад цяжкасцей, не давала яму магчымасці развіваць самастойнасць, прымаць рашэнні і вучыцца на сваіх памылках. Або магла свядома ці несвядома захоўваць кантроль над жыццём сына, баючыся яго страціць, успрымаючы яго як працяг сябе ці як адзіны сэнс свайго жыцця. А каб утрымаць сына каля сябе, маці можа выкарыстоўваць маніпулятыўныя тэхнікі, выклікаючы ў яго пачуццё віны або абавязку.

Па-другое, як правіла, матуліны сынкі адчувалі недахоп бацькоўскага ўплыву.

Адсутнасць моцнага мужчынскага прыкладу або празмерна слабы аўтарытэт бацькі маглі перашкодзіць фарміраванню мужчынскай ідэнтычнасці і самастойнасці ў сына.

🔻🔻🔻Цалкам лагічна, што з-за асабістай няспеласці і інфантыльнасці сыны, залежныя ад маці, адчуваюць цяжкасці ў адносінах з жанчынамі.

Часта такія мужчыны або пазбягаюць сур'ёзных адносін, або выбіраюць жанчын, якія гатовыя ўзяць на сябе ролю маці. Пры гэтым нярэдка іх адносіны з партнёркай ускладняюцца ўмяшаннем маці. Акрамя таго, матуліны сынкі адчуваюць праблемы з кар'ерным ростам, у іх нярэдка нізкая самаацэнка, пачуццё незадаволенасці жыццём, няздольнасць рэалізаваць свой патэнцыял.

⚠⚠⚠Для маці яе выхаванне таксама часта выходзіць «бокам». Яны адчуваюць расчараванне, пачуццё крыўды, калі сын не апраўдвае яе чаканняў. Нярэдкі вынік – магчымая адзінота ў старасці, таму што матулін сынок не здольны пра яе клапаціцца самастойна.
⛔⛔⛔Нялёгкая сітуацыя бывае і для выбраніцы такога мужчыны.

Ім даводзіцца канкурыраваць з маці іх партнёра, адстойваць свае межы, часта шляхам канфлікту. Таксама звычайныя спадарожнікі жыцця выбраніц матуліных сынкоў – стомленасць ад неабходнасці браць на сябе ролю маці, эмацыйная адзінота ў адносінах.

👆👆👆Феномен матуліных сынкоў – гэта складаная праблема, якая патрабуе цярпення, разумення і актыўных дзеянняў для дасягнення здаровай сепарацыі і пабудовы самастойнага, шчаслівага жыцця.
#здаровыягарадыіпасёлкі #гомельздаровыгорад #рэкамендацыіпсіхолага #феномен #матулінысынкі

👎👎👎Абясцэньванне: ці трэба з ім змагацца?

Абясцэньванне – гэта псіхалагічны ахоўны механізм, пры якім чалавек зніжае каштоўнасць чаго-небудзь. Напрыклад, сваіх ці чужых дасягненняў, пачуццяў, патрэб. Робіць ён гэта з мэтай абараніць сябе ад болю, расчаравання ці пачуцця непаўнацэннасці. Прычым абясцэньванне можа праяўляцца як у адносінах да сябе, так і да іншых. Ці трэба з ім змагацца?

🔻🔻🔻Абясцэньванне важна навучыцца заўважаць. Гэта могуць быць фразы тыпу «гэта дробязь», «нічога асаблівага», «ты занадта востра рэагуеш», «іншым яшчэ горш».

Як быць у тым выпадку, калі вы заўважылі за сабой абясцэньванне ў адносінах да іншых?

✅✅✅Першае – развівайце ўменне слухаць і чуць. Старайцеся зразумець пачуцці і перажыванні іншага чалавека, нават калі яны вам незразумелыя ці здаюцца перабольшанымі. ✅✅✅Другое – развівайце эмпатыю. Пастаўце сябе на месца іншага чалавека.

Паспрабуйце зразумець яго пункт гледжання. Усвядомлена сачыце за тым, што вы кажаце. Замест абясцэньваючых фраз паспрабуйце выказаць падтрымку, разуменне ці задаць удакладняючае пытанне. Можна паспрабаваць перафразаваць суразмоўцу, каб пераканацца, што вы зразумелі яго правільна.

✅✅✅Факусуйцеся на фактах, а не на эмоцыях. Калі суразмоўца занадта эмацыянальны, паспрабуйце пераключыць размову ў больш рацыянальнае рэчышча, прапаноўваючы практычныя рашэнні ці факусуючыся на канкрэтных аспектах сітуацыі.
❌❌❌Калі вы сталі заўважаць за сабой абясцэньванне іншых людзей, пастарайцеся прааналізаваць свае думкі і пачуцці.

Задавайце сабе пытанні: «Што я адчуваю, калі думаю ці кажу гэта?», «Якога болю ці страху я спрабую пазбегнуць?». Памятайце, што абясцэньванне часта караніцца ў нізкай самаацэнцы, страху няўдачы, перфекцыянізме, дзіцячых траўмах ці вопыце непрыняцця. Работа з псіхолагам ці псіхатэрапеўтам можа дапамагчы выявіць і прапрацаваць гэтыя глыбінныя прычыны.

☑☑☑Калі ж вы самі для сябе самы вялікі крытык і прывыклі да самаабясцэньвання, вам дапамогуць наступныя рэкамендацыі.

Перастаньце параўноўваць сябе з іншымі. Памятайце, што кожны чалавек унікальны, мае свой шлях і свае цяжкасці. Параўноўваць мае сэнс самога сябе са сваёй версіяй з «мінулага», а вось параўнанні з іншымі людзьмі часта вядуць да абясцэньвання ўласных дасягненняў. Замест таго, каб вінаваціць сябе за недахопы, сканцэнтруйцеся на сваіх вартасцях і навыках. Знайдзіце свае моцныя бакі і развівайце іх.

✅✅✅Адзначайце свае поспехі, нават маленькія, і хваліце, заахвочвайце сябе за іх. Можна весці дзённік дасягненняў, дзе вы будзеце фіксаваць усё, што вам удалося зрабіць.
🔻🔻🔻Калі вас абясцэньваюць – навучыцеся ўсталёўваць межы.

Вы можаце сказаць: «Я разумею, што ты думаеш інакш, але маё пачуццё для меня важнае» ці «Я не гатовы працягваць размову, калі ты працягваеш абясцэньваць мае перажыванні».

👆👆👆Важна памятаць, што работа з абясцэньваннем – гэта працэс, які патрабуе часу.

Змяненне ўсталяваных патэрнаў паводзін і мыслення – гэта працяглы працэс, які патрабуе цярпення і настойлівасці. Калі вы зноў заўважыце за сабой абясцэньванне, не карціце сябе. Прааналізавайце сітуацыю і паспрабуйце зрабіць лепш у наступны раз.

#здаровыягарадыіпасёлкі #гомельздаровыгорад #рэкамендацыіпсіхолага #абясцэньванне

⚡⚡⚡Аўтарытарны стыль выхавання: у чым небяспека для дзіцячай псіхікі?

Аўтарытарны стыль выхавання – гэта адна з мадэлей сямейнага выхавання, якая грунтуецца на прынцыпе «бацькі заўсёды маюць рацыю, а дзіця павінна безумоўна слухацца і падпарадкоўвацца».

👆👆👆Гэты стыль выхавання характарызуецца строгімі правіламі, высокім узроўнем кантролю з боку бацькоў і нізкім узроўнем эмацыянальнай падтрымкі. Аўтарытарны стыль уяўляе сур'ёзную пагрозу для здаровага развіцця дзіцячай псіхікі.

Заснаваны на безумоўным падпарадкаванні, кантролі і пакаранні, ён фарміруе ў дзіцяці скажонае ўяўленне пра сябе, свет і адносіны, што цягне за сабой цэлы шэраг негатыўных наступстваў.

💢💢💢Якія асноўныя небяспекі аўтарытарнага стылю для дзіцячай псіхікі? ✔✔✔Першая небяспека – ён спрыяе фарміраванню нізкай самаацэнкі і няўпэўненасці ў сабе. Бацькі-аўтарытарысты часта засяроджаныя на памылках дзіцяці, крытыкуючы яго дзеянні, словы і нават асобу. Гэта стварае ў дзіцяці стойкае адчуванне ўласнай непаўнацэннасці і нікчэмнасці.

Рэдка атрымліваючы станоўчае падмацаванне ў выглядзе падтрымкі і пахвалы, дзіця не вучыцца цаніць сябе і свае дасягненні. Яно можа прыйсці да высновы, што добрыя вынікі – гэта норма, а памылкі – катастрофа, якая заслугоўвае пакарання. У выніку дзіця баіцца памыліцца, каб не выклікаць гнеў бацькоў, што паралізуе яго ініцыятыўнасць і імкненне да новага.

✔✔✔Другая небяспека аўтарытарнага стылю выхавання – развіццё агрэсіўнасці або пасіўнасці.

Пастаянны ціск і падаўленне можа выклікаць у дзіцяці вторную агрэсію, якая будзе выступаць ахоўнай рэакцыяй. Не маючы магчымасці выказаць свае пачуцці канструктыўна, дзіця пачынае праяўляць іх праз гнеў, грубосць, бунт.

✔✔✔Трэцяя небяспека – фарміраванне пасіўна-залежных паводзін. Некаторыя дзеці, не ў сілах супрацьстаяць кантролю, падаўляюць свае жаданні і патрэбы, становячыся пакорлівымі і залежнымі. У дарослым жыцці такія людзі адчуваюць цяжкасці з самастойным прыняццем рашэнняў і адстойваннем сваіх межаў.

Дзіця, якое прывыкла да таго, што ў сям'і ёсць толькі адзін аўтарытэт, вучыцца альбо падпарадкоўвацца, альбо дамінаваць. Здольнасць да дыялогу, кампрамісу і павагі да чужога меркавання развіта слаба. У выніку ў дарослым жыцці такія людзі будуць сутыкацца з няўменнем будаваць раўнапраўныя адносіны. Яны будуць альбо пазбягаць блізкіх адносін, альбо неўсвядомлена выбіраць партнёраў або сяброў, якія будуць капіраваць бацькоўскі аўтарытарызм.

✔✔✔Чацвёртая небяспека – развіццё скрытнасці, хлусні і маніпулятыўнасці. Каб пазбегнуць негатыўных наступстваў, дзіця пачынае хаваць свае сапраўдныя думкі, пачуцці і ўчынкі.

Хлусня ў гэтым выпадку выступае як інструмент абароны. Яна становіцца для дзіцяці спосабам пазбегнуць непрыемнасцяў, што фарміруе звычку хлусіць.

✔✔✔Пятая небяспека аўтарытарнага стылю выхавання – павышаная рызыка развіцця псіхічных расстройстваў.

Пастаяннае напружанне, страх і няўпэўненасць могуць прывесці да развіцця генералізаванага трывожнага расстройства, фобій. А адчуванне бяссілля, уласнай нікчэмнасці і падаўленне эмоцый – прамая дарога да дэпрэсіўных станаў.

✅✅✅Мэта любых бацькоў – выгадаваць шчаслівага, самадастатковага і псіхічна здаровага чалавека. 👆👆👆Аўтарытарны стыль выхавання, наадварот, стварае ўрадлівую глебу для фарміравання траўмаванай асобы.

Замест выхавання паслухмяных роботаў, бацькі рызыкуюць выгадаваць няўпэўненых у сабе, агрэсіўных або пасіўна-залежных людзей, няздольных да паўнавартаснага жыцця і шчаслівых адносін.

❤️❤️❤️Менавіта таму важна ўсведамляць небяспекі аўтарытарнага стылю і імкнуцца да больш дэмакратычных і гуманных падыходаў у выхаванні, дзе прысутнічаюць і выразныя межы, і эмацыянальная падтрымка, і павага да асобы дзіцяці.
#здаровыягарадыіпасёлкі #гомельздаровыгорад #здароўенацыі #псіхічнаездароўе #рэкамендацыіпсіхолага #аўтарытарнытыпвыхавання #дзіцячаяпсіхіка #небяспека

⚡⚡⚡Не саюз, а аб’юз: выхад з небяспечных адносін

Калі адносіны становяцца крыніцай страху, болю і прыніжэння, гэта ўжо не саюз, а − аб’юз. Такія адносіны могуць быць вельмі небяспечнымі і разбуральнымі. Важна памятаць, што вы не адзінокія, і існуе шмат спосабаў атрымаць дапамогу і падтрымку, каб выйсці з такой сітуацыі.

💢💢💢Аб’юзеры часта прымушаюць ахвяр сумнявацца ў сваёй адэкватнасці і ўспрыманні рэальнасці. Яны заўсёды імкнуцца перакласці віну на ахвяру.

Памятайце, што адказнасць за аб’юзіўныя паводзіны ляжыць толькі на аб’юзеры. Таму давярайце сваім пачуццям. Не спрабуйце «выправіць» аб’юзера. Аб’юзіўныя паводзіны – гэта выбар чалавека. Вы не можаце яго змяніць, калі ён сам гэтага не захоча.

👆👆👆Выйсці з аб’юзіўных адносін – гэта неверагодна складана, але магчыма. Кожны маленькі крок, які вы робіце ў бок сваёй бяспекі і дабрабыту, мае велізарнае значэнне. Вось крокі і рэкамендацыі, якія могуць дапамагчы вам бяспечна выйсці з небяспечных адносін.
✅✅✅Першы і самы важны крок – гэта прызнаць, што тое, што адбываецца, з’яўляецца аб’юзам. Ён не заўсёды праяўляецца ў фізічным гвалце. Аб’юз можа быць эмацыянальным, псіхалагічным, сексуальным, фінансавым.

Распазнаць яго можна па такіх прыкметах, як: пастаянная крытыка, прыніжэнні, кантроль, ізаляцыя ад сяброў і сям’і, пагрозы, маніпуляцыі, грэбаванне вашымі патрэбамі і пачуццямі.

🔻🔻🔻Калі вы адчуваеце прамую пагрозу сваёй фізічнай бяспецы − гэта сігнал, што трэба прадпрымаць тэрміновыя дзеянні.

Прадумайце, куды вы можаце пайсці, калі вам прыйдзецца сысці раптоўна. Загадзя збярыце неабходныя рэчы: дакументы, грошы, зменную вопратку, лекі, тэлефон. Калі ваш партнёр кантралюе вашы фінансы, пачніце патроху адкладаць грошы, адкрыйце асобны банкаўскі рахунак.

👆👆👆Калі ёсць магчымасць, і гэта не створыць дадатковай небяспекі, захоўвайце паведамленні, лісты, галасавыя запісы, сведчанні. Гэта можа спатрэбіцца ў будучыні.
💢💢💢Пасля сыходу пастарайцеся максімальна абмежаваць або цалкам спыніць камунікацыю з аб’юзерам. Калі ёсць дзеці, камунікацыя павінна тычыцца толькі іх выхавання і ўтрымання, па магчымасці, праз адваката або ў прысутнасці трэцяга боку.
⚡⚡⚡Калі аб’юзер працягвае пераследаваць вас, паведаміце пра гэта міліцыі і людзям, якія могуць вас падтрымаць і якім вы цалкам давяраеце: сябрам, членам сям’і, калегам. Іх падтрымка можа быць неацэннай.

Звярніцеся па дапамогу да псіхолага або псіхатэрапеўта. Спецыяліст дапаможа вам разабрацца ў сваіх пачуццях, справіцца з траўмай, аднавіць самаацэнку і навучыцца будаваць здаровыя адносіны.

✅✅✅Таксама атрымаць дапамогу можна, патэлефанаваўшы на «гарачую лінію» альбо звярнуўшыся ў крызісныя цэнтры. Гэта месцы, дзе вам акажуць неадкладную дапамогу, пракансультуюць і прапануюць прытулак.
☎☎☎

Тэлефон экстраннай псіхалагічнай дапамогі для жыхароў г. Гомеля (ананімна, бясплатна, кругласутачна): 170.

Кругласутачная служба экстраннай псіхалагічнай дапамогі: 133.
Рэспубліканская «гарачая лінія» па аказанні псіхалагічнай дапамогі непаўналетнім, якія трапілі ў крызісную сітуацыю: 8 (801) 100 16 11.
«Тэлефон даверу» ўстановы «Гомельская абласная клінічная псіхіятрычная бальніца»: 8 (0232) 31 51 61.
Цэнтр, дружалюбны падлеткам «ПАДЛЕТАК»: 8 (0232) 31 08 86; 8 (0232) 31 08 87; +375 (44) 767 78 27.

#здаровыягарадыіпасёлкі #гомельздаровыгорад #рэкамендацыіпсіхолага #аб’юз