🍃 ارتباط با خدا 🍃

#حضرت_اسماعیل_و_اسحاق_علیه_السلام
#قسمت_یازدهم

ابراهيم و اسماعيل عليه السلام در قربانگاه‏

ابراهيم فرزند عزيزش، ميوه دلش و ثمره يك قرن رنج و سختي هايش، اسماعيل عزيزتر ازجانش را به قربانگاه منى آورد، به او گفت: فرزندم، در خواب ديدم كه تو را قربان مى‏ كنم.

اسماعيل اين فرزند رشيد و با كمال كه به راستى شرايط فرزندى ابراهيم را دارا بود، بى درنگ در پاسخ گفت: اى پدر! فرمان خدا را انجام بده، به خواست خدا مرا از مردان صبور و با استقامت خواهى يافت.(261)

اى پدر وصيت من به تو اين است كه:

1 - دست و پاى مرا محكم ببند تا مبادا تيزى كارد بر من رسيد، حركتى كنم و لباس تو خون آلود گردد.

2 - وقتى به خانه رفتى به مادرم تسلى خاطر بده و آرام‏بخش او باش.

3 - مرا در حالى كه پيشانيم روى زمين است و در حال سجده هستم قربان كن كه بهترين حال براى قربانى است، وانگهى چشمت به صورت من نمى‏ افتد و در نتيجه محبت پدرى بر تو غالب نمى‏شود و تو را از اجراى فرمان خدا باز نمى‏ دارد. ابراهيم دست و پاى اسماعيل را با طناب بست و آماده قربان كردن اسماعيل عزيزش شد، روحيه عالى اسماعيل، پدر را در اجراى فرمان كمك مى‏ كرد، ابراهيم كارد را بر حلقوم اسماعيل مى‏ گذارد، و براى اين كه فرمان خدا سريع اجرا گردد، كارد را فشار مى‏ دهد، فشارى محكم، اما كارد نمى‏ برد، ابراهيم ناراحت مى‏ شود از اين رو كه فرمان خدا به تأخير مى‏ افتد، با ناراحتى كارد را بر زمين مى‏ اندازد، كارد به اذن خدا به زبان مى‏ آيد و مى‏ گويد: خليل به من مى‏ گويد ببر، ولى جليل (خداى بزرگ) مرا از بريدن نهى مى‏كند.(262)

ابراهيم از اسماعيل كمك مى‏ خواهد، به او مى‏ گويد فرزند! چه كنم؟

اسماعيل مى‏ گويد: سر كارد را (مانند نحر كردن شتر) در گودى حلقم فرو كن، ابراهيم مى‏ خواست پيشنهاد اسماعيل را عمل كند در همان لحظه نداى حق به گوش ابراهيم مى‏ رسد:

هان اى ابراهيم! قَد صَدَّقتَ الرُّؤيا؛ فرمان خدا را با عمل تصديق كردى

همراه اين ندا گوسفندى كه مدتها در صحراى علفزار بهشت چريده بود، نزد ابراهيم آورده شد، ابراهيم ندايى شنيد كه از اسماعيل دست بردار و به جاى او اين گوسفند را قربانى كن.(263)

خداوند تشنه خون نيست، نمى‏ خواهد آدم بكشد، بلكه مى‏ خواهد آدم بسازد، ابراهيم و اسماعيل با اين همه ايثار و بندگى و ايستادگى در سخت‏ترين امتحانات الهى، قهرمانانه فاتح شدند.

قصه ابراهيم و اسماعيل، قصه كشتن و خونريزى نيست بلكه قصه ايثار و استقامت و فداكارى و تسليم حق بودن است، تا ابراهيميان تاريخ بدانند كه بايد اين چنين به سوى خدا رفت، از همه چيز بريد و سر به آستان الله نهاد.

چرا كه تا انسان اين چنين نفس‏كش و ابليس بر انداز و ايثارگر و مرد ميدان نباشد نمى‏ تواند ابراهيم شود و به امامت برسد، و بر فرق فرقدان كمال تكيه زند و بر ملكوتيان فايق گردد، و خداوند بر او سلام كند، و در قرآن مى‏ فرمايد: سلام بر ابراهيم، ما اين چنين به نيكوكاران توجه داريم، ابراهيم از بندگان با ايمان ما بود.(264)

اين است معنى ايثار، قربانى، انتخاب بزرگ، فداكارى و استقامت و بالاخره همه چيز را براى خدا خواستن و در راه او فدا كردن.

622 viewsآسمونی, 17:29