به نظرم بعضی کتاب‌ها رو می‌خونیم که چند ساعت از دنیای واقعی فاصله بگیریم؛ بعضی‌ها رو هم می‌خونیم که وقتی برمی‌گردیم، یه نگاه تازه به زندگی خودمون داشته باشیم؛
از اون کتاب‌های دسته‌ی دوم، بین آثار میلکان هم می‌شه پیدا کرد. 🌱

ریتو در موقعیتی قرار گرفته که باید به آدم‌ها اجازه بده تنها باشن، حتی وقتی دلش می‌خواد بیشتر ازشون سر دربیاره.

این بخش از ماجرا یه سؤال جالب هم داره:
🤩مرز بین کنجکاوی و دخالت کجاست؟
🤩از کجا به بعد، دونستنِ حقیقت دیگه حق ما نیست؟

یه نکته‌ی جالب درباره‌ی داستان اینه که آدم‌ها با خواسته‌ها و دغدغه‌های متفاوتی به درخت کافور نزدیک می‌شن.
چیزی که برای یکی خیلی کوچیک به نظر می‌رسه، ممکنه برای دیگری تمام فکر و زندگی‌ش رو گرفته باشه.
🤩ما هیچ‌وقت از بیرون نمی‌تونیم اندازه‌ی سنگینیِ چیزی رو که یکی با خودش حمل می‌کنه، دقیق بفهمیم.🪷🪷

شاید برای همین، شنیدن داستان زندگی آدم‌های دیگه گاهی بیشتر از هر نصیحتی روی ما اثر می‌ذاره.

نه چون همه‌ی مشکلاتشون شبیه ماست؛ چون گاهی از زاویه‌ای تازه به خودمون نگاه می‌کنیم.

🤩یه جمله، یه انتخاب یا حتی یه سکوت می‌تونه باعث بشه دوباره به چیزی فکر کنیم که مدت‌ها از کنارش رد می‌شدیم✨.

ولی قبل از اینکه اسم کتاب رو بگم، بذارید یه سؤال بپرسم ❗️. .