اژدهای کوچک گفت: « هنوز راه زیادی مونده، احساس می‌کنم هیچوقت نمی‌رسیم. »

پاندای بزرگ گفت: «پیشرفت همیشه آشکار نیست. گاهی حس ‌می‌کنی هیچی تغییر نمی‌کمه، ولی بذر هایی که کاشتی دارن رشد می‌کنن و وقتش که برسه شکوفا می‌شن.

پاندای بزرگ گفت؛ « میدونم ترسیدی. دست خودت هم نیست ولی تصمیم گرفتی اجازه ندی ترس مانع سفرت بشه و این نشون میده واقعاً شجاعی »

پاندای بزرگ گفت: « می دونم به خودت اعتماد نداری، دوست کوچولوی من؛ ولی کسانی هستن که باورشون نمیشه تو چقدر شگفت انگیزی. »

مطمئن باش همان جایی هستی که باید باشی.

زندگی مثل یک قوی چای است. گاهی برای یک نفر زیاد است اگر می‌توانی آن را با دیگران شریک شو.

اژدهای کوچک پرسید: « اوضاع همیشه همین طوری می‌مونه؟ »

اژدهای کوچک گفت: « گاهی حس می‌کنم پوچ و بی هدفم. »

آروم/ فلسفی