این روزا در حال خوندن کتابی بودم که فقط یه داستان نیست،
🤍یه پناهگاهه.
پناهگاهی برای روزایی که بیشتر از همیشه به ارامش نیاز داریم پر از حرفای عمیق و ارامش بخشه که شاید خیلی هامون نیاز داشته باشیم و کم کم راجبش براتون می‌گم🫶

اینکه کتابمون از کیه و داستانش چیه، باهاش اشنایید، چون احتمالاً این اولین کتابی نیست که ازش حتی میبینید.

و همه و همه عاشق کتاب های انگیزشی‌شن.🦋

درسته یه کتاب که چاپ شده و قراره همراهِ روزای سختتون باشه.

🩹 داستانی از یه سفره اما نه به یه جا، به یه حال بهتره . . حرفای ساده اما عمیقی میزنه که توی این روزا هممون بهش نیاز داریم🎀

بیشتر شبیه یه قدم زدن ارومه
هر صفحه یه مکثه . . ؛
از رسیدن به یه دنیای زیباتر میگه دیدن زیباهایی وسط سختی ها 🐚. .

تصویراش بخش مهم داستانن البته ما با این مجموعه اشناییم نه؟ جیمز نوربری همیشه همچین کتابای دوست داشتنی ای برامون نوشته

کتاب پیچیده‌ای نیست، اینکه عمیقاً حسش میکنید از شگرد های همیشگی نویسنده عزیزمون جیمزه🦋

سفرشون از جایی شروع می‌شه که همه‌چیز واضح نیست. مثل خیلی از شروع‌های زندگی. با تردید، اما با حرکت.🥲🫶

اژدهای کوچک گفت: « هنوز راه زیادی مونده، احساس می‌کنم هیچوقت نمی‌رسیم. »

گاهی مسیر گم می‌شه. ولی کتاب یاد می‌ده گم شدن همیشه شکست نیست🍦.

پاندای بزرگ گفت: «پیشرفت همیشه آشکار نیست. گاهی حس ‌می‌کنی هیچی تغییر نمی‌کمه، ولی بذر هایی که کاشتی دارن رشد می‌کنن و وقتش که برسه شکوفا می‌شن.

ترس توی داستان حضور داره، ولی تعیین‌کننده نیست. یه همراهه، نه مانع مطلق.☕

پاندای بزرگ گفت؛ « میدونم ترسیدی. دست خودت هم نیست ولی تصمیم گرفتی اجازه ندی ترس مانع سفرت بشه و این نشون میده واقعاً شجاعی »

دوستی یکی از ستون‌های قصه‌ست. نه دوستی ایده‌آل، بلکه واقعی و همراه با ضعف‌ها.🖤

پاندای بزرگ گفت: « می دونم به خودت اعتماد نداری، دوست کوچولوی من؛ ولی کسانی هستن که باورشون نمیشه تو چقدر شگفت انگیزی. »

امید توی این کتاب فریاد نمی‌زنه. آرومه، ولی موندگاره🤍.

مطمئن باش همان جایی هستی که باید باشی.

بعضی تصویرها یادآوری می‌کنن که زیبایی گاهی خیلی ساده‌ست؛ چیزی که شاید از کنارش رد می‌شیم.🌙

زندگی مثل یک قوی چای است. گاهی برای یک نفر زیاد است اگر می‌توانی آن را با دیگران شریک شو.

جواب همه سؤال‌ها داده نمی‌شه. و شاید همین واقع‌بینانه‌ترش می‌کنه.🎀

اژدهای کوچک پرسید: « اوضاع همیشه همین طوری می‌مونه؟ »

کتاب بیشتر از مقصد، روی مسیر تمرکز داره. روی قدم‌های کوچیک.

تاریکی توش حذف نشده. اما نشون می‌ده همیشه جایی برای نور هست📷.

اژدهای کوچک گفت: « گاهی حس می‌کنم پوچ و بی هدفم. »