Forwarded from ONT NEWS
🤝Александр Солодуха, Георгий Колдун, Валерий Шмат и арт-группа «Беларусы», группа «Песняры» записали видеоролики в поддержку Ромы и его семьи.
❗️12-летний мальчик на пожаре спас младшего брата. За жизнь юного героя медики борются уже почти неделю.❗️
В поддержку в Беларуси стартовала акция #РомаЖиви. Запишите видео со словами поддержки юному герою и его родителям, отметьте свои послания в соцсетях и мессенджерах хештегом #РомаЖиви🙏
Поддержки много не бывает. Пускай Рома как можно быстрее поправится и сможет увидеть эти вдохновляющие видео!
❗️12-летний мальчик на пожаре спас младшего брата. За жизнь юного героя медики борются уже почти неделю.❗️
В поддержку в Беларуси стартовала акция #РомаЖиви. Запишите видео со словами поддержки юному герою и его родителям, отметьте свои послания в соцсетях и мессенджерах хештегом #РомаЖиви🙏
Поддержки много не бывает. Пускай Рома как можно быстрее поправится и сможет увидеть эти вдохновляющие видео!
Forwarded from Образование _Свислоччины
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
# Ромаживи. Учащиеся Корнадского детского сада-базовой школы присоединились к акции в поддержку Ромы.
Forwarded from Образование _Свислоччины
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Учащиеся из Хоневичского детского сада- средней школы присоединились к акции#РомаЖиви.
Forwarded from Культура Свислочь🎭 (Свислочский районный центр культуры и народного творчества СРЦКиНТ)
Forwarded from Культура Свислочь🎭 (Свислочский районный центр культуры и народного творчества СРЦКиНТ)
Анісеня Уладзімір Іванавіч
Жыў у нашай вёсцы Корнадзь франтавік, які з баямі дайшоў да Берліна. Анісеня Уладзімір Іванавіч нарадзіўся ў весцы Куклічы. Да вайны працаваў сельскім настаўнікам у весцы Церахавічы. І вось аднойчы ён, як звычайна, развітаўся са сваімі вучнямі, не ведаючы, што развітваецца не да наступнага дня, а на некалькі гадоў, бо дома чакала яго павестка. Месцам сбору быў ваенкамат у Падароску, і адтуль павезлі салдат у накірунку Варшавы. Такі быў пачатак доўгага франтавога шляху Уладзіміра Анісені, які са сваім баявым сябрам – кулямётам “Максімам” не разлучаўся ўсю вайну.
З гадамі многае забылася, сцерлася з памяці, але свій першы бой, сваё баявое хрышчэнне Уладзімір Іванавіч помніў увесь час, пры тым з усімі падрабязнасцямі. Было гэта паблізу Варшавы. Стаялі яны на ўскрайку поля, уздоўж якога немцы пракапалі траншэю. За полем – густы лес , у глыбіні якога затаіўся вораг. Бой пачаўся ноччу. Ледзь толькі на зямлю спусціўся змрок, як неба асвяцілася стужкамі агню – гэта гітлераўцы першымі адкрылі агонь з мінамётаў, кулямётаў і аўтаматаў. Пулі сыпаліся навакал, трашчалі над галавою, але Уладзімір накіраваў агонь свайго “Максіма” у тое месцав, дзе засеў варожы кулямётчык, затым другой чаргой прашоўся па лясной ускраіне. І як узрадаваўся баец, калі неўзабаве нібы захлябнуўся, а потым і зусім змоўк кулямет праціўніка. Бой працягваўся доўга і ўпарта, быў забіты камандзір. А Валодзеў кулямет прамым пападаннем разбіла на кусочкі. Але супраціўленне ворага было зломлена, а сам Уладзімір і яго памочнік, што падносіў боепрыпасы, выйшлі з гэтага бою жывымі. Колькі было яшчэ жорсткіх і крывавых бітваў – цяжка злічыць. “Лёс добразычліва ставіўся да мяне, - гаварыў Уладзімір, - цераз такое пекла прайшоў, столькі смерці бачыў вакол сябе, а сам ні разу не быў паранены.”
Ці ж думаў просты беларускі хлопец, што прыйдзе час – і пераможным маршам пройдзе ён па вуліцах Берліна? Так, думаў, спадзяваўся і верыў, што наш народ пераможа. І часта старэнькі сівы ветэран, былы кулямётчык, на грудзях якога ззялі шматлікія ўзнагароды ўспамінаў былыя баі і паходы з гонарам за свій народ і вялікім смуткам за тых сяброў аднапалчан, якім не суджана было дачакацца светлага дня Перамогі.
Жыў у нашай вёсцы Корнадзь франтавік, які з баямі дайшоў да Берліна. Анісеня Уладзімір Іванавіч нарадзіўся ў весцы Куклічы. Да вайны працаваў сельскім настаўнікам у весцы Церахавічы. І вось аднойчы ён, як звычайна, развітаўся са сваімі вучнямі, не ведаючы, што развітваецца не да наступнага дня, а на некалькі гадоў, бо дома чакала яго павестка. Месцам сбору быў ваенкамат у Падароску, і адтуль павезлі салдат у накірунку Варшавы. Такі быў пачатак доўгага франтавога шляху Уладзіміра Анісені, які са сваім баявым сябрам – кулямётам “Максімам” не разлучаўся ўсю вайну.
З гадамі многае забылася, сцерлася з памяці, але свій першы бой, сваё баявое хрышчэнне Уладзімір Іванавіч помніў увесь час, пры тым з усімі падрабязнасцямі. Было гэта паблізу Варшавы. Стаялі яны на ўскрайку поля, уздоўж якога немцы пракапалі траншэю. За полем – густы лес , у глыбіні якога затаіўся вораг. Бой пачаўся ноччу. Ледзь толькі на зямлю спусціўся змрок, як неба асвяцілася стужкамі агню – гэта гітлераўцы першымі адкрылі агонь з мінамётаў, кулямётаў і аўтаматаў. Пулі сыпаліся навакал, трашчалі над галавою, але Уладзімір накіраваў агонь свайго “Максіма” у тое месцав, дзе засеў варожы кулямётчык, затым другой чаргой прашоўся па лясной ускраіне. І як узрадаваўся баец, калі неўзабаве нібы захлябнуўся, а потым і зусім змоўк кулямет праціўніка. Бой працягваўся доўга і ўпарта, быў забіты камандзір. А Валодзеў кулямет прамым пападаннем разбіла на кусочкі. Але супраціўленне ворага было зломлена, а сам Уладзімір і яго памочнік, што падносіў боепрыпасы, выйшлі з гэтага бою жывымі. Колькі было яшчэ жорсткіх і крывавых бітваў – цяжка злічыць. “Лёс добразычліва ставіўся да мяне, - гаварыў Уладзімір, - цераз такое пекла прайшоў, столькі смерці бачыў вакол сябе, а сам ні разу не быў паранены.”
Ці ж думаў просты беларускі хлопец, што прыйдзе час – і пераможным маршам пройдзе ён па вуліцах Берліна? Так, думаў, спадзяваўся і верыў, што наш народ пераможа. І часта старэнькі сівы ветэран, былы кулямётчык, на грудзях якога ззялі шматлікія ўзнагароды ўспамінаў былыя баі і паходы з гонарам за свій народ і вялікім смуткам за тых сяброў аднапалчан, якім не суджана было дачакацца светлага дня Перамогі.
Forwarded from Культура Свислочь🎭 (Свислочский районный центр культуры и народного творчества СРЦКиНТ)
ТОП – 5 кніг пра Вялікую Айчынную вайну
Праходзяць дні, змяняюцца пакаленні, але нязменнай застаецца адно – памяць аб свяшчэннай Перамозе. Для сучаснай моладзі Вялікая Айчынная вайна – гэта далёкая гісторыя. Менавіта са старонак кніг пакаленне, якое нарадзілася больш чым праз паўвека пасля Перамогі, можа даведацца пра подзвіг савецкіх салдат, мужнасць працаўнікоў тылу, усяго савецкага народа і пераняць эстафету памяці і павагі, стойкасці і гераізму продкаў, іх беззаветнай любові да сваёй Айчыны.
Прапануем Вашай увазе творы беларускіх пісьменнікаў, прысвечаныя Вялікай Айчыннай вайне, і заклікаем да іх чытання.
http://www.biblioteka-svisloch.by/news/news-renderer-1/top-6/page-0/
Праходзяць дні, змяняюцца пакаленні, але нязменнай застаецца адно – памяць аб свяшчэннай Перамозе. Для сучаснай моладзі Вялікая Айчынная вайна – гэта далёкая гісторыя. Менавіта са старонак кніг пакаленне, якое нарадзілася больш чым праз паўвека пасля Перамогі, можа даведацца пра подзвіг савецкіх салдат, мужнасць працаўнікоў тылу, усяго савецкага народа і пераняць эстафету памяці і павагі, стойкасці і гераізму продкаў, іх беззаветнай любові да сваёй Айчыны.
Прапануем Вашай увазе творы беларускіх пісьменнікаў, прысвечаныя Вялікай Айчыннай вайне, і заклікаем да іх чытання.
http://www.biblioteka-svisloch.by/news/news-renderer-1/top-6/page-0/
Бывших узников концлагерей чествовали в канун Дня Победы
https://svisgaz.by/news/raznoe/byvshikh-uznikov-kontslagerey-chestvovali-v-kanun-dnya-pobedy.html
https://svisgaz.by/news/raznoe/byvshikh-uznikov-kontslagerey-chestvovali-v-kanun-dnya-pobedy.html
Forwarded from BELTA
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📍Макар и компания без "розовых очков" - теперь никому, ни во что не верят, в том числе в возвращение беглых "лидеров":
"Я вот когда розовые очки снял, а снял я их совсем недавно, потому что я жил еще в каких-то иллюзиях, что можно бороться с режимом и люди борются, имеют какие-то средства и т.д., и т.п., то могу сейчас точно сказать: а есть ли желание у многих отдельных людей возвращаться назад в Беларусь? Я думаю, его нет. Да, да, это смешно, но это так".
#Показано_по_ТВ
"Я вот когда розовые очки снял, а снял я их совсем недавно, потому что я жил еще в каких-то иллюзиях, что можно бороться с режимом и люди борются, имеют какие-то средства и т.д., и т.п., то могу сейчас точно сказать: а есть ли желание у многих отдельных людей возвращаться назад в Беларусь? Я думаю, его нет. Да, да, это смешно, но это так".
#Показано_по_ТВ