મનોશાસ્ત્રીઓના એક અંદાજ પ્રમાણે, માણસનું મગજ રોજ આશરે ૭૦,૦૦૦ વિચારો ઉત્પન્ન કરે છે. ધારો કે આપણે પ્રત્યેક વિચારને સાચો અથવા કામનો માનીને તેના પર પ્રતિક્રિયા આપીએ, તો આપણી શું હાલત થાય? અને એવું થતું પણ હોય છે. ઘણા લોકો તેમના વિચારોથી પીછો છોડાવી શકતા. તેમના માટે "નકામા" વિચારો પણ જરૂરી બની જાય છે, અને એમાં જ તેઓ વાસ્તવિકતાથી દૂર જતા રહે છે.
આપણે જે પણ જોઈએ છીએ, સાંભળીએ છીએ, અનુભવીએ છીએ કે યાદ કરીએ છીએ, તેના પર આપણે વિચાર કરીએ છીએ, પણ તેનો અર્થ એ નથી કે દરેક વિચાર પર કશું કરવું જ જોઈએ. ઘણા લોકો વિચારોના ગુલામ હોય છે અને ઘણા લોકો તેના માલિક હોય છે.
વિચારો બહુ તાકાતવર હોય છે. તે જિંદગી બનાવે છે, અને બગાડે પણ છે. વિચારો સમુદ્રની ભરતીની જેમ આવે અને જાય, આપણે એમાં ખેંચાઈ ન જવાય તે રીતે રેતીમાં પગ ખોડી રાખવાના હોય છે.
કયા વિચાર પર કશું કરવું અને ક્યા વિચારને જતા કરવા તે અસલી સમજદારી છે. આપણા રૂટિન જીવનમાં આવતી પરિસ્થિતિઓમાંથી પેદા થતા વિચારો જ કામના વિચારો હોય છે. બાકી વિચારોને નજરઅંદાજ કરવાના હોય. વિચારો પર "વિચાર" કરવો તેનું નામ જ મેડિટેશન છે.
"The thoughts in our minds are not facts."
-Joseph Nguyen, Don't Believe Everything You Think

ભારતમાં અંગ્રેજી શાસન સ્થપાયું તે સમયે કેટલાક સામાજિક દૂષણો કે અનિષ્ઠો પ્રવર્તતા હતાં. તે માનવતાના વિરોધી અને વ્યક્તિના વિકાસને રૂંધતા હતાં. આ સામાજિક દૂષણોમાં મુખ્યત્વે બાળલગ્ન, અસ્પૃશ્યતા, બાળકીને દૂધ પીતી કરવી, ગુલામીપ્રથા, સતીપ્રથા, જ્ઞાતિભેદ, વિધવા પુનર્વિવાહની મનાઈ, નિરક્ષરતા અને અંધશ્રદ્ધાને ગણાવી શકાય.
19મી સદીમાં કેટલાક મહાન સમાજ સુધારકોએ ભારતનાં સામાજિક દૂષણો વિરુદ્ધ વ્યક્તિગતરૂપે અને સંસ્થાઓ સ્થાપીને તેને દૂર કરવા ઝુંબેશ ઉપાડી. આ સુધારકોએ સમાજમાં રહેલી અંધશ્રદ્ધા અને વિચિત્ર કહી શકાય તેવા દૂષણો દૂર કરી ભારતીય સમાજને પરિવર્તિત કરવાનું મહાન કાર્ય કર્યું.