એક અજીબોગરીબ નાનકડા ટાઉનમાં બધા જ દેવાળીયા હતા અને કોઈની પાસે દેવું ચુકવવાના પૈસા નહોતા.
ટાઉનમાં એક ગેસ્ટહાઉસ હતું, પણ કોઈ ગ્રાહક આવતા નહોતા અને બંધ થવાની તૈયારીમાં હતું.
એક દિવસ, એક ધનિક માણસ ત્યાં એક મહિના માટે રોકવા આવ્યો. તેણે કહ્યું કે એક રાત રોકાયા પછી મહિના માટે રૂમ બુક કરાવીશ.
મેનેજરે કહ્યું કે એના માટે ડિપોઝીટ જમા કરાવો, રૂમ ન ગમે તો પાછી લઈ લેજો. ગ્રાહકે હા પાડી.
મેનેજરનું નસીબ કેવું કે ગેસ્ટહાઉસના રસોઇયાનો ત્રણ મહિનાનો પગાર ચડી ગયો હતો એટલી જ ડિપોઝીટ પેલાએ જમા કરાવી. તેણે રસોઇયાને પગાર ચૂકવી દીધો.
રસોઇયાને એટલા જ પૈસાનું દેવું કરિયાણાવાળાને ત્યાં હતું. એટલે તેણે એ પૈસા દુકાનવાળાને આપી દીધા.
કરિયાણાવાળાને તેની પત્નીના અર્થરાઈટીસની સારવાર માટે એટલા જ પૈસા ડોક્ટરને આપવા હતા, એટલે તેણે એ દેવું ચૂકવી દીધું.
ડોકટરને પણ તેની નર્સને બે મહિનાના પગાર પેટે એટલા જ પૈસા આપવાના હતા, એટલે તેણેય હિસાબ કરી દીધો.
નર્સ એ ટાઉનમાં નવી આવી હતી અને ઘર મળે ત્યાં સુધી પેલી હોટેલમાં જ ઉધારીમાં રહેતી હતી. તેણે પગાર મળ્યો કે તરત રૂમનું ભાડું ચૂકવી દીધું.
હોટેલ મેનેજરને એટલા જ પૈસા પાછા મળ્યા, જેટલા તેણે રસોઈયાને ચૂકવ્યા હતા.
થયું એવું કે ગેસ્ટને રૂમ પસંદ ન આવી અને તેણે ડિપોઝીટ પાછી લઈ લીધી અને જતો રહ્યો.
અંતે કોઈને પૈસા ન મળ્યા છતાં દરેકનું દેવું ચૂકતે થઈ ગયું. પરિસ્થિતિ પહેલાંના જેવી જ હતી, પણ છતાં બધા જ ખુશ હતા.
આ કેવી રીતે શક્ય છે?
(આ કોઈ પઝલ નથી, પણ લોજિકલ પેરાડોકસ છે, જેના ઘણા સંભવિત તર્ક હોઈ શકે. મગજ કસી જુવો)